Saluti dal paradiso, mi sono imbattuta in questa storia di Mirela Salkić (foto allegate) e, onestamente, raramente qualcosa mi ha colpito e infastidito in questo modo ultimamente. Brevemente per coloro che non riescono a leggere tutto dalle immagini: Mirela è una studentessa d’oro, insegnante e figlia di un combattente deceduto smobilitato, Kasim Salkić. La donna fa le valigie e lascia la BiH.
E il motivo della sua partenza? Ha partecipato a oltre 100 concorsi. Ha pagato centinaia di marchi per tasse e certificazioni. Ogni volta veniva rifiutata (spesso senza spiegazioni), mentre i posti di lavoro venivano affidati a persone che, in una grande percentuale, arrivavano a queste posizioni attraverso le impalcature.
Questo mi porta a chiederti: come è potuto succedere? Come siamo arrivati al punto in cui è del tutto normale per noi permettere che i figli di coloro che hanno difeso questo paese siano cacciati via, mentre i figli di coloro che lo hanno rubato siano ridotti in schiavitù? Il problema in noi è che rimaniamo in silenzio? È un problema il fatto che alle elezioni giriamo sempre allo stesso modo? Oppure il sistema è così marcio che un individuo non può più batterlo se non con quella maledetta valigia nella neve? Mirela, buon viaggio dove la conoscenza è (immagino) apprezzata.
Cosa ne pensi, c’è un modo per tornare da questo stato?
https://www.reddit.com/gallery/1p8213x
di nosferatu_is_labubu
8 commenti
jer se ljudi vode onom “samo nek’ ne puca”, a sve ostalo će se gurnuti pod tepih
Ja licno prezirem ove koji prave dramu oko svog odlaska vani, kao da su oni posebni, a desetine hiljada je otislo iz BiH.
*Mireli sretan put tamo gdje se znanje (valjda) cijeni.*
Sto se ovoga tice, bilo bi lijepo da je napisala gdje ide i da li ce raditi posao u struci ili neki totalno lijevi. More takvih ima gdje su u BiH iskljucivo trazili posao u drzavnoj sluzbi i onda otisli u Njemacku da bacaju kofere na aerodromu, razvoze brzu postu ili rade kao njegovatelji u starackim domovima. Toliko o “cijenjenju znanja”.
Moj otac koji je bio jedan od organizatora otpora u svom gradu i koji je spašavao ranjenike na liniji (bio je ljekar u ratu). Ne može danas da dobije penziju jer po zakonu morao bi da bude par godina na birou kao demobilisani borac kako bi mogoa da se prijavi za penziju. Ove godine je napunio 60 godina.
Kada sam ja pokušao da se upišem na fakultet u Sarajevu, teta u studentskoj mi je rekla “Sine, tvoj otac se borio u drugom kantonu, tako da plaćaš upisninu i sve troškove koje nalaže zakon”. Da napomenemo da na stranici UNSA stoji da djeca demobilisanih boraca i branitelja BiH ne plaćaju upisninu koja je tad iznosila oko 100 maraka.
Eto ti mene ubijedi da sam se zajebo što sam otišo iz BiH.
Zao mi je, ali joj ne mogu pomoći. Neka joj je sretno gdje god da ode.
Eh eto. Ja to isto vidjam i dozivio. Ja do posla ne mogu ali zato ljudi bez diplome mogu.
I onda mi neko prica Bosna dobra, jeste u K
Dan državnosti je bio 25.11. Tako da nam se ne bliži.
Elem, kada sam tražio svoj posljednji posao, prijavio sam se na preko 1000 konkursa. Nisam potrošio ni marke na takse, jer se nisam prijavljivao na poslove u institucijama.
Malo-malo se u našem javnom prostoru pojavi informacija da kćer/sin nekog zaslužnog građanina ne može naći posao. I nekako se uvijek ispostavi da “ne može naći posao” znači: ne može naći posao u državnim/federalnim/kantonalnim institucijama i agencijama. Imamo i neke nezaposlene akademike koji se vrte po televiziji i pričaju da čekaju posao na fakultetu, jer im je ispod časti raditi bilo kakav drugi posao, koji je valjda za nas pripadnike nečastive kaste.
To naše podrazumijevanje da djeca zaslužnih građana imaju neko prioritetno pravo da budu uhljebljena pokazuje koliko smo zapali u vrijednosni glib. Poprilično sam siguran da ljudi koji su se časno borili za ovu državu, nisu se borili za postojanje privilegovanih, makar privilegovani bili i njihova djeca, nego za državu ravnopravnih.
Sjećam se prije nekoliko godina da je Senad u jednoj emisiji doslovno doveo sina jednog zaslužnog građanina i održao monolog kako je sramota što ga niko nije zaspolio. I ono, brate, koji kurac ba? Bukvalno pozivaš na nepotizam na televiziji, a onda ćeš držati pjesmice-monologe o skotovima i botovima.
Nije sporno da se širom države uhljebljuje najveći šljam, ali naše pitanje ne treba biti zašto se uhljebljuje šljam, umjesto zlatnih studenata, nego zašto se bilo ko uhljebljuje. Mi izgleda više ne možemo ni zamisliti sistem u kome neko nije privilegovan.
Naravno da je ovo loše, ali i zavisi gdje je konkurisala, ako si dobra studentica kako i djeluje, onda si pametna da znaš ko radi u javnoj upravi i kako se tu napreduje.
Vandredni (akademski) talenti kao ona su za privatluk i ove NGO a ne za javnu upravu, a obično baš takve gledam da hoće u upravu, valjda vjeruju da će popraviti kapacitete uprave (/s)
Neka joj je sretno gdje god da je naumila i nema sumnje da će uspijeti jer očigledno ima živaca za tih 100 prijava.
Iskreno – koga briga jel zlatni student i slicno. Jel moraju svi raditi drzavni posao? U privatnom sektoru je dozvoljeno raditi, pa nek vidi da li je privatniku bitno kakav je student ili sta zna raditi. I pola drzave su djeca nekih boraca takodjer.
Ja sam otisao, iz svojih razloga, i sta.. pametan svakako zivi tamo gdje mu je bolje.