>Een Antwerpse rechter besliste vorige week dat een blokkade van de Antwerpse haven door de loodsen moest stoppen. De rechter beval een minimumdienstverlening bij het Loodswezen en de scheepvaartbegeleiding. Om dat bevel kracht bij te zetten, werd ook een dwangsom opgelegd van 1.000 euro per uur voor wie de toegang tot de haven belemmert. De rechter oordeelde dat een volledige blokkade zware en moeilijk herstelbare economische schade kan veroorzaken.
>De uitspraak volgde op een eenzijdig verzoekschrift in kortgeding: de rechter beslist zonder de vakbonden te horen. Zo’n procedure is enkel voorzien voor uitzonderlijke situaties van absolute noodzakelijkheid.
De economie is te belangrijk, dus werken, slaaf! Uw rechten moeten maar wijken.
Net zoals bij Delhaize in 2023.
>Maar in november 2024 sprak het Grondwettelijk Hof zich nog eens ten gronde uit: een rechter kan niet zomaar een eenzijdig verzoekschrift verlenen om een staking te breken. De strikte beperkingen op dat instrument bestaan net om het stakingsrecht te beschermen, oordeelde het Hof.
Maar dat zijn de rechters precies vergeten… alsof de politieke actoren…
>Dat maakt ook de dwangsom extra hard, vindt Van den Bergh. Niet alleen stopt de actie, ook de financiële dreiging die eraan vastzit ontmoedigt om een volgende keer op te komen tegen onrecht.
Ja, dwangsommen om de boel terug te laten draaien. Waarom een stakingsrecht hebben, als het onmiddellijk aan de kant geveegd kan worden. Dan is het stakingsrecht het papier niet waard waar het op geschreven staat.
>Al in het Herenakkoord van begin jaren 2000 spraken werkgevers en vakbonden samen af dat eenzijdige verzoekschriften bij stakingen niet thuishoren. Ondertussen zien we wel vaker dat stakingen via de rechtbank in kort geding worden aangepakt. ‘De juridisering van het sociaal overleg is een ongezonde zaak,’ zegt Van den Bergh. ‘België werd er zelfs al voor op de vingers getikt door de Raad van Europa.’
“We gaan het niet doen hoor jongens, beloofd”. Zeiden de werkgevers. En hier zijn we.
>Wat de zaak bij de loodsen extra zwaar maakt, is de reikwijdte. Van den Bergh: ‘Men zegt eigenlijk tegen een hele sector: hier mag je gewoon niet staken. ‘Zo wordt de actieruimte van een hele sector aan banden gelegd.
Meer zelfs: De moment dat staken effectief werkt, effectief druk zet op de bedrijven… ah dan zal de staat en het gerecht hen wel komen redden door de staking te verbieden.
Als werkgevers dat weten, waarom zouden ze dan ooit nog iets doen voor hun werknemers?
1 commento
>Een Antwerpse rechter besliste vorige week dat een blokkade van de Antwerpse haven door de loodsen moest stoppen. De rechter beval een minimumdienstverlening bij het Loodswezen en de scheepvaartbegeleiding. Om dat bevel kracht bij te zetten, werd ook een dwangsom opgelegd van 1.000 euro per uur voor wie de toegang tot de haven belemmert. De rechter oordeelde dat een volledige blokkade zware en moeilijk herstelbare economische schade kan veroorzaken.
>De uitspraak volgde op een eenzijdig verzoekschrift in kortgeding: de rechter beslist zonder de vakbonden te horen. Zo’n procedure is enkel voorzien voor uitzonderlijke situaties van absolute noodzakelijkheid.
De economie is te belangrijk, dus werken, slaaf! Uw rechten moeten maar wijken.
Net zoals bij Delhaize in 2023.
>Maar in november 2024 sprak het Grondwettelijk Hof zich nog eens ten gronde uit: een rechter kan niet zomaar een eenzijdig verzoekschrift verlenen om een staking te breken. De strikte beperkingen op dat instrument bestaan net om het stakingsrecht te beschermen, oordeelde het Hof.
Maar dat zijn de rechters precies vergeten… alsof de politieke actoren…
>Dat maakt ook de dwangsom extra hard, vindt Van den Bergh. Niet alleen stopt de actie, ook de financiële dreiging die eraan vastzit ontmoedigt om een volgende keer op te komen tegen onrecht.
Ja, dwangsommen om de boel terug te laten draaien. Waarom een stakingsrecht hebben, als het onmiddellijk aan de kant geveegd kan worden. Dan is het stakingsrecht het papier niet waard waar het op geschreven staat.
>Al in het Herenakkoord van begin jaren 2000 spraken werkgevers en vakbonden samen af dat eenzijdige verzoekschriften bij stakingen niet thuishoren. Ondertussen zien we wel vaker dat stakingen via de rechtbank in kort geding worden aangepakt. ‘De juridisering van het sociaal overleg is een ongezonde zaak,’ zegt Van den Bergh. ‘België werd er zelfs al voor op de vingers getikt door de Raad van Europa.’
“We gaan het niet doen hoor jongens, beloofd”. Zeiden de werkgevers. En hier zijn we.
>Wat de zaak bij de loodsen extra zwaar maakt, is de reikwijdte. Van den Bergh: ‘Men zegt eigenlijk tegen een hele sector: hier mag je gewoon niet staken. ‘Zo wordt de actieruimte van een hele sector aan banden gelegd.
Meer zelfs: De moment dat staken effectief werkt, effectief druk zet op de bedrijven… ah dan zal de staat en het gerecht hen wel komen redden door de staking te verbieden.
Als werkgevers dat weten, waarom zouden ze dan ooit nog iets doen voor hun werknemers?