Gli stipendi devono essere più alti del 10%: “I sindacati devono essere molto più agguerriti”

Vanaf 1960 tot eind jaren ’70 gingen de reële lonen jaarlijks omhoog, maar sinds 1979 niet meer. “Het is zo vlak als een pannenkoek”, aldus Schenderling. “Sinds 1979 zijn de cao-lonen dus reëel niet gestegen. Als ik daarbij vertel dat de productiviteit van gewone werknemers in diezelfde periode is verdubbeld, dan zie je dus dat het grootste deel bij werkgevers terecht komt”, vertelt hij.

In de praktijk ziet Schenderling dit aan het groeiende aantal Nederlanders dat afhankelijk is van bijvoorbeeld toeslagen, heffingskortingen en andere hulp van de staat. “Vroeger kon je trots met je salaris je eigen broek ophouden, maar heel veel gewone Nederlandse gezinnen kunnen dat niet meer. Dat is echt een heel kwalijk gevolg.”

**’Vakbonden moeten veel socialistischer zijn’**

Econoom Martin Visser, ook te gast in de podcast, vindt dat hier een rol ligt voor de vakbonden. “In Nederland zijn we verslaafd geraakt aan loonmatiging. Het is een gouden formule geworden, in het kader van internationale concurrentiekracht”, vertelt hij.

Vakbonden handelen daar ook naar. “Dit is ook helemaal in het DNA van de vakbeweging gaan zitten. Daarom hebben we zulke verantwoorde vakbonden, maar daar moeten we vanaf. Laat ze maar weer links en rood en socialistisch worden, want daar zijn ze voor. Ze moeten opkomen voor het platte belang van hun achterban. Ze moeten niet bij voorbaat al meebewegen met de werkgevers”, vertelt Visser.

In andere landen, zoals Frankrijk, is de vakbeweging een stuk feller. Dat heeft gevolgen voor de lonen, beaamt Schenderling. “In Frankrijk is het geen vlakke pannenkoek, dat kan ik je wel vertellen.”

Hij verwijst naar Frankrijk, maar onze salarissen liggen 33% hoger. En wij hebben veel meer parttimers dan in Frankrijk.