In occasione del video (scioccante) di Giakoumidis su internet, (chi non l’ha visto, consiglio vivamente di farlo), sono giunto alla conclusione di non aver mai avuto due conversazioni serie con mio padre.
Non lo dico con malizia, amo mio padre e sono molto orgoglioso di lui, ma per tutta la mia vita ogni tentativo di dialogo costruttivo si è concluso con un monologo di carattere critico. Cioè, dovrebbe urlarmi contro e io dovrei ascoltarlo.
Da un lato lo capisco e non lo fraintendo. Essendo già vecchio, ha adottato la mentalità antiquata del padre-punitore inespressivo, cosa che non facilita il processo di dialogo.
D’altro canto mi resta una lamentela. Sono molto geloso di non aver vissuto – e probabilmente non vivrò – una simile conversazione padre-figlio.
Qualcun altro sente questo peso? Oppure sono “molle” e trovo qualcosa per cui piangere senza una vera ragione?
EDIT: poiché molti di voi me lo chiedono, includo il collegamento al video qui sotto.
Είμαι 23ων ετών και δεν έχω κάνει ποτέ μια σοβαρή συζήτηση με τον πατέρα μου.
byu/Old-Republic-9033 ingreece
di Old-Republic-9033
24 commenti
Same . Σαν να το έγραψα εγώ το κείμενο .
Νομίζω ότι πολλοί το έχουμε βιώσει. Από τη μία οι γονείς μας αναζητούν μια βαθύτερη σύνδεση μαζί μας, από την άλλη αυτό δεν έχει καλλιεργηθεί σε βάθος χρόνων, οπότε δεν μπορεί να υπάρξει από το πουθενά.
Έχεις μάθει να του βάζεις όρια; Αν ο άλλος είναι έτσι από τη φύση του θα πρέπει να μάθε ότι πλέον δεν έχει ένα παιδί απέναντι του. Οπότε:
– Αν είσαι ακόμα παιδί πρέπει να μεγαλώσεις. Οικονομική και συναισθηματική ανεξαρτητοποίηση. Να φύγεις από το σπίτι ή αν όχι να συμβάλλεις οικονομικά και με τις δουλειές του σπιτιού. Να έχεις μια σταθερή δουλειά.
– Όταν τα κάνεις όλα αυτά ή τα περισσότερα, αν ο πατέρας σου συνεχίζει στον ίδιο δρόμο, θα πρέπει να του βάλεις όρια. Θα πρέπει να τον κάνεις να καταλάβει ότι δεν μπορεί πλέον να σου λέει ο,τι θέλει, και ότι έχεις μεγαλώσει. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να είσαι έτοιμος να πατήσεις πόδι κάτω, και πιθανώς να μαλώσετε. Δε θα πρέπει όμως να είσαι θυμωμένος.
Move on
Δεν χρειάζεται.
Οι οικογενειακές σχέσεις είναι εντελώς λοταρία και οι συμβουλές από μεγαλύτερα άτομα δεν είναι πάντα σοφές. Εγώ αυτή τη στιγμή αν άκουγα τους δικούς μου σε θέματα σπουδών, εργασίας μέχρι και.. παρολίγον συνοικέσιου θα είχα φουντάρει αυτή τη στιγμή.
Όσοι έχετε γονείς και μιλάτε και βοηθάνε με συμβουλές και με άλλα καλώς. Όσοι δεν, απλά βρείτε άλλους μέντορες.
Σκέψου ο πατέρας σου να είχε επάγγελμα εκπαιδευτικού, double RIP
Welcome to the club
Δηλαδη για τι ειδους θεματα δεν μπορειτε να συζητησετε; Πολιτικα και επικαιροτητα, για το μελλον σου, για λαθη που εχουν γινει στην οικογενεια;
Σε τι πράγμα δεν μπορείς να συζητήσεις μαζί του; Στα πάντα είναι φουλ περίεργο, δηλαδή δεν μπορείτε να συζητήσετε πχ για την οικογένεια σας γιατί είναι λεπτό θέμα, αλλά πχ για πολιτικά και και άλλα θέματα δεν μπορώ να καταλάβω πως δεν μπορείς να πιάσεις συζήτηση.
Δυστυχώς είμαστε πολλοί που οι πατεράδες ήταν από το λιγότερο αδιάφοροι στο χειρότερο εγκληματικά ανεύθυνοι και βάρος στις οικογένειες τους. Να είναι καλά οι δάσκαλοι και οι οικογενειακοί φίλοι που κατάφερα να έχω ένα πρότυπο.
Εμένα δε μου βγαίνει να κάνω κάτι τέτοιο με τον πατέρα μου. Δεν είναι αυστηρός, ούτε αδιάφορος, απλά στα 30 χρόνια ζωής μου ποτέ δεν περνούσαμε χρόνο μαζί λόγω της δουλειάς του που τον έκανε/κάνει να λείπει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Το μόνο που μας ένωνε από πάντα ήταν τα αθλητικά, για τα οποία θα συζητήσουμε 9/10 φορές και όταν αυτά δεν υπάρχουν, με το ζόρι θα πιάσουμε -αν πίασουμε- άλλο θέμα συζήτησης.
Για να σου είμαι ειλικρινής, ζηλεύω όταν βλέπω φίλους ή γνωστούς μου να έχουν εξαιρετική σχέση με τον πατέρα τους,σαν να είναι ο κολλητός τους, το πρότυπό τους. Όμως, η σχέση μας με τους γονείς είναι και θέμα τύχης. Από τη στιγμή που πάντα ήταν εκεί για εμένα -άμεσα ή έμμεσα- ώστε να μεγαλώσω σωστά,δεν μπορώ να σχολιάσω αρνητικά κάτι τέτοιο στο τέλος της ημέρας, ειδικά όταν υπάρχουν άλλοι πατεράδες που εξαφανίζονται ή ακόμα χειρότερα θεωρούν το γιο απλά ως “συνεχιστή” του εκάστοτε επιθέτου και τίποτα παραπάνω.
Αυτό που θεοποιούμε βίντεο και άτομα στο internet πρέπει να σταματήσει κάπου. Influencer είναι, κάνει βίντεο για να τραβάει κόσμο, κάνει γερή επίκληση στο συναίσθημα και καλά κάνει θα πω εγώ. Πως αλλιώς θα βγάλει λεφτά ο άνθρωπος. Ειδικά τα τελευταία 2-3 χρόνια που το έχει δει σοβαρά έχει αυξήσει τα νούμερα του.
Στο θέμα σου τώρα, ναι και εγώ δεν έχω την σχέση που έχει ή δείχνει ότι έχει ο Γιακουμίδης με τον πατέρα του, μπορεί να μιλάμε 1 φορά τον μήνα σοβαρά αλλά παρόλο που μιλάμε λίγο ξέρει και καταλαβαίνει πράγματα για μένα που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ανασφάλειες, δυνατότητες κτλ. Με έχει στηρίξει πολύ περισσότερο από φίλους που φαινομενικά θα ήταν πιο κοντά μου. Σημείωση ότι δεν έχω σχεδόν τίποτα κοινό με τον πατέρα μου. Θα τολμούσα να πω ότι είμαστε αντίθετοι κιόλας.
Δεν ξέρω αν είσαι soft, ξέρω όμως ότι δεν πρέπει να κοιτάμε στα social ή στο yt τι προβάλλει ο καθένας και να αισθανόμαστε ότι οι διαπροσωπικές μας σχέσεις είναι λίγες γιατί δεν είναι σαν αυτών.
Επίσης. Άστο να πάει και προχώρα. Δυστυχώς είναι μια ολόκληρη γενιά πατεραδων σε αυτό το μοτίβο. Ίσως νιώθουν και αυτοί άσχημα για αυτό. Το να βλέπεις το παιδί σου σαν αυτόνομη προσωπικότητα θέλει δουλειά.
OP μπορείς να παραθέσεις το βίντεο;
Ναι μωρε και αν το σκαλισεις κι αλλο θα δεις οτι κατα πασα πιθανοτητα δε ξερουν ακριβως ποιος εισαι και τι θες. Εχουν μια εικονα απο οταν ησουν μικρος μπλεγμενη με μια φαντασιωση του πως θα ηθελαν να εισαι στο μελλον και συνηθως ειναι και προεκταση του εαυτου τους η/και τι θα ηθελαν αυτοι να γινουν. Ειναι αδικο; Ναι, αλλα αδικη ειναι γενικα η ζωη.
Ο γονιός θα πρέπει να βλέπει και να συμβουλεύει το παιδί του μέσα από τα μάτια του παιδιού/νεαρού ενήλικα που έχει μπροστά του και όχι μέσα από τα δικά του μάτια. Αυτό απαιτεί συναισθηματική νοημοσύνη.
Πιο συγκεκριμένα, απαιτεί διαπροσωπική νοημοσύνη ώστε να καταλάβεις τον άλλο. Ταυτόχρονα, απαιτεί και ενδοπροσωπικη νοημοσύνη ώστε να κάνει στην άκρη τους εγωισμούς του.
Επισης, απαιτεί και μέταλλο χαρακτήρα. Σε μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός καταστρέφει κάθε παραδοσιακή δομή κοινωνικής οργάνωσης ο κάθε ενήλικας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση γονιός, είναι εντελώς απροστάτευτος. Ταυτόχρονα θα πρέπει να λειτουργήσει και ως “προστάτης”-καθοδηγητης του παιδιού του κι όχι να βγάλει την πίκρα, την πίεση, τον θυμό κλπ που νιώθει. Δυστυχώς, δεν είναι εύκολο!
Many such cases
Είσαι σχετικά μικρός ακόμα. Ήμουν και εγώ έτσι με τον πατέρα μου αλλά πλεον στα 32 που έχω περάσει 5 στάδια και όντας πλήρως αυτόνομος ειναι πιο εύκολο να του μιλήσω με ίσους όρους γιατί νιώθει και εκείνος ότι θα τον καταλάβω καλύτερα. Αυτή η παλιά γενιά πατεράδων έτσι είναι. Θέλει να έχεις φάει πρώτα λίγα χαστούκια από τη ζωή για να κάνουν relate μαζί σου. Είμαι βέβαιος πως σε αγαπάει ακόμα και αν είναι απότομος ο τόνος του. Δωσε χρόνο και μην απογοητεύεσαι.
Είναι πολύ κοινό σε παλαιότερες γενιές, δεν είναι κακό που θες κάτι παραπάνω αλλά θα περάσεις πολλά χρόνια χτυπώντας ένα τοίχο και τίποτε δεν θα αλαξει, το καλύτερο που μπορείς να κάνεις είναι να δουλέψεις με τον εαυτό σου ώστε να μην σε ενοχλεί, τουλάχιστον τόσο.
Δεν είναι καθόλου κακό να θέλεις να έρθεις πιο κοντά με τον πατέρα σου.
Έχεις δοκιμάσει να του μιλήσεις για το πώς νιώθεις; Αν το έχεις κάνει και δεν ανταποκρίθηκε, ίσως χρειαστεί να αποδεχτείς ότι μπορεί να μη δίνει την ίδια σημασία σε τέτοιες συζητήσεις.
Μήπως σου δείχνει την αγάπη του με άλλους τρόπους;
>Με αφορμή το (συγκλονιστικό) βίντεο του Γιακουμιδη στο γτ , (όποιος δεν το έχει δει του προτείνω ανεπιφύλακτα να το κάνει),
Που είναι αυτό? ‘Εψαξα αλλά δε βρήκα τίποτα.
Μια απο τα ίδια! Για στείλε κανένα λινκ για το βίντεο που λες.
Οσο μεγαλωνα ολο και πιο πολυ ξενερωνα με τους γονεις μου. Γενικα το μονο που τους αναγνωριζω ειναι η υλικη στηριξη (την οποια πραγματικα μου την βγαζουν απο την μυτη ακομα και σημερα με ψυχολογικους εκβιασμους) και αντε καποια πειθαρχια στο να διαβαζω για το σχολειο.
Απο εκει και περα το χαος. Αυτο που με ξενερωνε περισσοτερο ηταν οτι δεν ειχανε να συζητησουν κατι περα απο σχολειο, δουλειες, χρηματα (προφανως να με πρηξουν οτι δεν ειμαι οσο σοβαρος θα επρεπε και τι θα κανω με την ζωη μου κλπ). Να μου πουν για μια ωραια μουσικη, για μια παρασταση, για ενα βιβλιο. Να μου πουν μια αποψη ειτε φιλοσοφικη, ειτε πολιτικη, ειτε εστω μια συμβουλη ζωης που να πω ναι ρε φιλε τι ειπε το ατομο. Πλεον εχω την δουλεια μου που δεν καταλαβαινουν τι κανω, τα χρηματα μου και πραγματικα δεν εχουμε να πουμε κατι. Πολυ κριμα. Και το χειροτερο εχουν κανει και την αδερφη μου σαν τα μουτρα τους.
Μεγαλώνοντας , θα αποφασίσεις αν αυτά που σου λέει τώρα έστεκαν και αν σου κάνουν για συμβουλές .Επίσης μπορεί να συζητησεις καλύτερα μαζί του όταν θα είσαι πιο μεγάλος.
Και σε μένα κάνει μονόλογο αλλά επειδή ο ίδιος δεν έκανε ερωτήσεις και έμπαινε σε φάση ” κάνω κύρηγμα”.Ακόμα και μεγαλύτερος η έννοια του διαλόγου πήγαινε περίπατο.