Ecco, ora non sono un fan dell’alfabetizzazione per principianti che penso che Zimsen stia criticando, ma sento che ciò che manca completamente in queste discussioni sulla comprensione della lettura/alfabetizzazione è che i bambini oggi vivono in un ambiente completamente diverso rispetto ai boomer e in effetti anche alla generazione dei Millennial. È tutto in inglese. Il gruppo studentesco è diverso, ci sono alcuni studenti con l’islandese come seconda lingua ma non come prima, e poi i bambini con iPad che non hanno interesse a leggere libri o semplicemente testi generali che siano più lunghi di 200 parole.
Questo viene insegnato anche in alcuni corsi universitari riguardo al comportamento online delle persone: le persone non leggono testi lunghi. Lo scandisce, legge titoli in grassetto, ma pochi lo leggono dall’inizio alla fine. Quindi, con i libri, pochissimi bambini leggono libri a meno che non siano costretti a farlo. E anche chi legge spesso legge libri in inglese.
Non so come il sistema scolastico possa affrontare una situazione del genere. I bambini hanno un vocabolario più ristretto e anche i bambini nati e cresciuti in islandese parlano un po’ di inglese tra loro. Sospetto che alcune persone pensino in inglese.
Questo non è solo un problema scolastico, è un problema comunitario. Ma come verrà risolto questo problema? Dovremmo aumentare l’insegnamento dell’islandese e aspettare più a lungo con l’inglese e il danese? Bisogna iniziare a doppiare qui come si fa in Germania e Francia (il che comunque non aiuta molto perché i bambini non guardano molta programmazione lineare)
Forse cambiare l’insegnamento islandese in modo che non sia diviso solo in grammatica e ortografia, ma anche in vocabolario? Un vocabolario limitato influisce sulla comprensione della lettura.
https://heimildin.is/grein/25865/fjorir-af-tiu-tiundubekkingum-langt-a-eftir-i-lesskilningi/
di elendia
6 commenti
Þegar ég fékk mína fyrstu tölvu ca 9 ára var pabbi búinn að læsa öllum vefsíðum nema kannski tíu sem ég heimsótti reglulega.
Ég mátti lesa nánast hvaða bækur sem ég vildi.
Ég held að foreldrar verði bara að bera ábyrgð á þessu og vera strangari.
Ég held að helsta lausnin á þessu komi fram með samvinnu skólayfirvalda og foreldrum.
Á meðan það er vissulega á skólanum að kenna námsefnið, er það á foreldrunum að sjá til að börn þeirra hlýði því og standi sig.
Það, og það verður að auka aðgengi að almennu efni á Íslensku. Ég mun rausa þetta þangað til það lagast eða ég dey.
Jón Pétur er kennari og skólastjóri. Einhverja ábyrgð hlýtur hann að bera á þessu.
Samstarf foreldra og skóla var góð hugmynd.
Það breyttist í að foreldrar hafa greiða leið að því að væla yfir einkunnum og vilja að krakkarnir þeirra fái A fyrir ekkert.
Ipad kynslóðin er orðin stór. Krakkarnir vanræktir og. Foreldrar nenna ekki að láta börnin læra
Ég er hræddur um að það eigi eftir að þróast ný stéttaskipting í samfélaginu eftir lesskilningi og orðaforða. Ef því er ekki stöðugt haldið að börnunum að lesa og hlusta á sífellt flóknari íslensku, þá bara missa þau af því að byggja upp orðaforða og orðaforði er grundvöllur fyrir svo mörgu öðru. Foreldrar þekkja samt að þetta er auðveldara sagt en gert.
Foreldrarnir bera mikla ábyrgð í dag. Það verður að gefa sér tíma og láta börn skilja hvað lestur er mikilvægur uppá þroska, á mörgum stigum.
Tæknin er áskorun, en tæknin byggir á rituðu máli, bæði hvernig hún verður til og er notuð. Þetta er algjör grunnur.
En skólakerfið verður að hjálpa líka, en ef foreldrarnir taka ekki þátt held ég að baráttan sé dauðadæmd.