Polemiche ad Atene, Ue sul “Consiglio di pace” di Trump – Netanyahu che ha dissanguato Gaza ha accettato l’invito

Οργουελικό, όπως είχε πει και ένας συνρεντιτορ πριν λίγο καιρό, σε άλλο ποστ για το θέμα.

Να λοιπόν το δίλημμα των ημερών μας, για όσους νομίζουν ότι αρκεί η απλή αντίθεση δημοκρατικών-μη δημοκρατικών καθεστώτων.

Από τη μία έχουμε την Κίνα και εν μέρει και τη Ρωσία και το Ιράν, που, παρά την εσωτερική τους πολιτική κατάσταση, ομνύουν έστω λεκτικά στο όνομα του ΟΗΕ και συζητούν τη διεύρυνσή του με είσοδο κι άλλων μεγάλων δυνάμεων (π.χ. Ινδίας) σε μόνιμες θέσεις στο συμβούλιο ασφαλείας. Θυμίζω ότι το Ιράν π.χ. είχε τηρήσει τη διεθνή σύμβαση για τα πυρηνικά που υπέγραψε το 2015, παρά την αυστηρότατη επιτήρηση που του επέβαλλε. Ο Τραμπ την ακύρωσε χωρίς λόγο μόλις έγινε πρόεδρος, και πάλι το Ιράν περίμενε έναν χρόνο πριν υπαναχωρήσει και το ίδιο από τις δεσμεύσεις του.

Από την άλλη έχουμε τις ΗΠΑ, που είναι μεν δημοκρατία (ασχέτως ποιότητας), αλλά θέλουν να υποβαθμίσουν τον ΟΗΕ και το διεθνές δίκαιο – κι όχι βέβαια γιατί είναι «ρεαλιστές» και αντι-woke, όπως λένε πολλοί αφελείς, αλλά γιατί νιώθουν πως η διεθνής τάξη που επιβλήθηκε στον κόσμο μετά τον Β’ Παγκόσμιο ωφελεί πλέον τους ανταγωνιστές τους στον Παγκόσμιο Νότο. Κι αυτό δεν είναι αμιγώς τραμπική γραμμή, γιατί είδαμε και τη στάση της κυβέρνησης Μπάιντεν απέναντι στο Ισραήλ όταν προέκυψαν τα εντάλματα του ΔΠΔ εναντίον του Νετανιάχου.

1 δις στην τσέπη του Trump εντωμεταξύ, ούτε καν στο κράτος ή για αγορά ξέρω γω εξοπλισμού κλπ. Το μόνο που μένει είναι να κάνει και ενα rug pull στους beta males που θα πάνε και να πάρει τον παρά και να φύγει.