Con l’aumento delle carenze, i produttori stanno ritirando le pillole dal mercato olandese

Hopla, fijn dat dit signaal nu ook de NOS bereikt.

De zorgverzekeraarsverdeling in Nederland is zo dat de grote 4 (Zilveren Kruis, CZ, VGZ, Menzis) samen 94% van de verzekerden bedienen. Als zij alle vier dus dezelfde fabrikant als voorkeur aanwijzen voor een geneesmiddel, blijft er nog 6% van het marktvolume over. Dat marktvolume is historisch verdeeld over 3 relatief grote generieke producenten: Sandoz, TEVA en Aurobindo. Het in stand houden van een registratiedossier kost de fabrikant zo’n €15.000 tot €20.000 per jaar. Als je dan maar 2-3 procent van de markt in handen hebt is het logisch dat je besluit het product terug te trekken van de Nederlandse markt.

Als de aangewezen fabrikant dan opeens een probleem in de productie of logistieke keten heeft, lukt het de niet-aangewezen fabrikanten simpelweg niet meer om op te schalen van 6% van de markt naar de volle 100%. Daarnaast heb je als fabrikant het risico dat je wel opschaalt, je je magazijn vol gooit en dat vervolgens het aangewezen product weer leverbaar is. Het is simpelweg een te groot bedrijfsrisico om dit soort producten op voorraad te houden.

Gevolg is dat ik als apotheker soms halve dagen bezig ben met alternatieven bedenken. Soms kan je een algemeen alternatief bedenken die je voor al je patiënten gaat toepassen. Zo zet ik nu bijvoorbeeld de volgende dingen al standaard om:

– Temazepam (slaap en kalmeringsmiddel). Zet ik zonder overleg met de arts om in Zolpidem. Zolpidem is nu ook niet leverbaar, dus ik schakel door naar Zopiclon
– Betamethasoncreme en -zalf (middel tegen eczeem, huiduitslag). Zet ik nu zonder overleg met arts of dermatoloog om in Fluticasoncreme of Mometasonzalf
– Salbutamol (pufje tegen astma): Lever ik nu per stuk uit omdat ik wat voorraad had. Toen ik dat amper had bewaarde ik de voorraad voor kinderen onder de 6 jaar. De rest mocht om naar Formoterol.
– Semaglutide (Ozempic): zet ik standaard om naar de tabletten (Rybelsus), ondanks dat ik weet dat daarbij de inname erg nauw komt (lege maag, half glas water, half uur daarna pas eten). Ik heb patiënten die hun bloedsuikerwaardes weer zien stijgen op de tabletten. De injecties kan ik soms gewoon niet aan komen.

En zo zijn er nog meer dingen te bedenken.

Ik vind het erg leuk dat zorgverzekeraars zeggen dat preferentie voor leveringszekerheid zorgt, maar dat doet het niet aan het begin en aan het einde van de aangewezen periode. Waarom zou je als fabrikant het risico nemen dat je nog voorraad hebt liggen eind december als je weet dat je per 1 januari 2025 niet meer het voorkeursmiddel bent. Daarnaast is de beginperiode van preferentieaanwijzingen naar mijn gevoel ook een slechte periode. Fabrikanten schalen pas op als de vraag er is (dus vanaf januari), dat doen ze niet in september/oktober al om de plank vol te hebben liggen in januari.

De bodem is met het preferentiebeleid nu wel bereikt.

>Zorgverzekeraars Nederland bestrijdt in een reactie dat het voorkeursbeleid, ook wel preferentiebeleid genoemd, medicijntekorten veroorzaakt.

En zie hier het probleem. Een klein groepje bedrijven waar extreem veel geld zit, die alles bepalen, liegen over de gevolgen en door de politiek in stand worden gehouden. En het zijn niet alleen medicijnen, deze bedrijven gaan ook ambulances, huisartsen, operaties, ziekenhuizen. Gaaf land hè?