Musa al-Gharbi: La cecità delle élite americane | IL QUOTIDIANO

Οι δημοκρατικοί και οι ρεπουμπλικανοί είναι και τα δύο κόμματα του επιχειρηματικού κόσμου και δεν μπορούν να τραβήξουν ψηφοφόρους με βάση τις οικονομικές πολιτικές τους.

Εξαιτίας αυτού, η συζήτηση έχει μεταφερθεί στο πολιτισμικό επίπεδο, όπου από την μία οι ρεπουμπλικανοι δημιουργούν έναν ηθικό πανικό εις βάρος μειονοτήτων, για να κερδίσουν ψήφους, ενώ από την άλλη οι δημοκρατικοι το παίζουν πολιτισμένοι προστάτες της προόδου και πως πρέπει να τους ψηφίσεις αν σε ενδιαφέρει η πρόοδος και θα είσαι καλός σαν και εμάς κτλ.

Ο Τραμπ δίνει την αίσθηση στον κόσμο πως είναι αντισυστημικος, γιατί μιλάει γνήσια, έξω από τα δόντια και πως θα τα βάλει με το σύστημα( δηλαδή με τον εαυτό του λολ )

Με τον πληθωρισμό και την ανεργία δεν μπορείς να τα βάλεις. Μπορείς όμως με τον διαφορετικό γείτονα σου. Μπορείς να στραφείς εναντίον του και να τον χτυπήσεις ή διώξεις από την χώρα κτλ. Αυτή η επίθεση προς αποδιοπομπαίους τράγους, δίνει την αίσθηση στον κόσμο πως δρα επιτέλους για κάτι και πως ανακτά έλεγχο, πάνω σε έναν κόσμο όπου δεν μπορούν να ελέγξουν τίποτα.

Από την άλλη πλευρά, δυστυχώς τα διακαιωματιστικα κινήματα έχουν υιοθετήσει χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμου, υπό την έννοια πως ο καθένας κλείνεται μέσα σε εξαιρετικά στενές ταυτότητες και ατομικά παλεύει για το δικό του σκοπό.

Αν δεν υπάρχει πχ το ταξικό ζήτημα στο επίκεντρο να ενώσει όλο τον κόσμο και τα δικαιωματιστικα ζητήματα να συγκεντρωνονται γύρω από τον πυρήνα του σαν διακλαδώσεις, δεν πάμε πουθενά.