Morgunbladid – La virtù è ucciderci

Sé bara fyrstu línunarnar. Get ekki dæmt um hvað fröken Íris er að segja.

En þetta lyktar svolítið af “við eigum ekki að hjálpa brúnum útlendingum”

Einnig, það er til nóg af peningum, við þurfum bara að sækja það. T.d. setja allan kvóta á uppboð.

En fólk vill meiri peninga. Það þarf að hækka laun opinberra starfsmanna meira.

Fyrst OP gerði þetta hérna ekki, hér er greinin: Dyggðaflöggunin er að drepa okkur.
“Ef dyggðaflöggun væri íþrótt væru íslenskir ráðamenn – eða kannski öllu heldur ráðakonur – ólympíumeistarar. Þau eru svo upptekin af sýndargæsku að þau eru ófær um að skilja það sem allar hagsýnar húsmæður vita: mörg málefni eru góð, gild og verðug, en ekki má láta þau éta heimilisfólkið út á gaddinn. Sýndargæskan er ekki séríslensk sýki. Sóun skattfjár almennings í erlenda fjárhagsaðstoð er fullkomin myndlíking fyrir efnahagsleg vandamál Vesturlanda og okkar litla 370.000 íbúa þjóð er afar gott dæmi. Stjórnvöld gáfu um 15 milljarða króna af peningunum þínum í erlenda fjárhagsaðstoð, bara í fyrra. Þessir peningar eru m.a. sendir til hinna mýmörgu stofnana Sameinuðu þjóðanna (SÞ) til stuðnings mannúðarmálum og þróunarverkefnum en einnig í vasa stuðningshópa (UNRWA) hryðjuverkasamtaka (Hamas) og í kjöthakkavélina í Úkraínu (3,6 milljarðar). Á meðan glíma Íslendingar við svo alvarlega húsnæðiskreppu, að þak yfir höfuðið og stofnun fjölskyldu er fjarlægur draumur fyrir meirihluta ungs fólks í landinu. Fáránlega hátt fasteignaverð, lág laun, háir vextir, verðtryggð lán og þriðji hæsti framfærslukostnaður í heimi (á eftir Sviss og Bahamaeyjum) þýða að fólk á þrítugs- og fertugsaldri er í fast í leiguhúsnæði eða jafnvel foreldrahúsum og frestar hjónaböndum og barneignum. Kaldhæðnin er sláandi; á alþjóðlegum vettvangi monta leiðtogar landsins sig af gjafmildi íslensku þjóðarinnar og slá sig til riddara á kostnað skattgreiðenda, en skeyta engu um unga fólkið heima fyrir sem verður að bjarga sér í hagkerfi sem setur alþjóðlega ímynd dyggðapólitíkur framar þeirra velferð. Íslendingar eiga afar erfitt með að segja „nei“. En ástæðan fyrir því að segja „nei“ við fátækrahjálp, heimilislausa og stríðshrjáða úti í heimi er ekki illgirni eða hatur. Það er einfaldlega vegna þess að maður verður að hafa efni á að fæða, klæða og hýsa eigin fjölskyldu. Hver króna sem send er til útlanda er króna sem ekki er fjárfest í húsnæði, lægra vöruverði eða lægri sköttum fyrir íslenska launþega, sem hafa barist í bönkum verðtrygginga og fjárplógsstarfsemi frá því að ég man eftir mér. Íslenska stjórnmálaelítan gerir sér alveg fyrir grein fyrir þessu. Þeim er bara alveg sama. Það er þeim mikilvægara að sýna sig í kokkteilteitum kolkrabbans með sýndargæsku-heiðursmerki í barminum, þó það þýði að draumar unga fólksins heima rætist aldrei. Þau líta á erlenda fjárhagsaðstoð –þína peninga – sem tákn um þeirra eigin persónulegu rausn. Fátt er jafn heillandi og að halda ræður berandi geislabaug gjafmildinnar við dynjandi lófatak alþjóðlegra sperrileggja á ráðstefnum í New York og París. Peningaflóðið sem rennur í gegnum alþjóðlegu „góðgerðar“-stofnanirnar er ennfremur fjárfesting í þeirra eigin framtíð; auk þess að vera fjárflettimaskínur sem dæla fé í dekurmál heimsvaldasinna eru þær atvinnumiðlanir fyrir úr sér gengna pólitíkusa og aðrar silkihúfur.