Ümit Özdağ ha twittato. Silivriye ha portato i membri della banda dei giovani.

Unutmayacağız…

Tüm ülke açık hava hapishanesine dönmüş gibi hissediyorum. Sürekli kendimizi ifade etmekten, özgürce dolaşmaktan, gülmemizden, haykırmamızdan alıkoyan parmaklıklar var, göremediğimiz. Baskıcı rejim adeta toplumun damarlarında bir yerlere işlemiş, yeri geliyor bir dayının içinden gardiyan çıkabiliyor. Bu kadar insanın sadece demokratik hakkını kullandığı için işkenceyle tutulduğu bir yerde ülkenin hapishane olmayan yerleri de birer hücreye dönmüştür artık. Oldukça sıkışmış, sıkıştırılmış hissediyorum. Birbirimizi dinlemeyi unuttuğumuz, birbirimize bu kadar kolay düşman kesilebildiğimiz bir ortamda kimse huzurlu değil. Kazanan yok!

Ümidimi yitirmek istemiyorum ama gerçekçi de olabilmemiz gerekiyor, bu kadar içimize işleyen bir korku ve baskı kültüründen çıkmamız zor, ama kesinlikle imkansız değil. Devam etmek, sebat etmek, yılmamak için, sahte veya şişirilmiş umutlardan, parlayan öfkelerden ziyade ayağı yere basan, farkındalığı yüksek, enerjisini verimli kullanan adımlara ihtiyacımız var. Aynı zamanda kendimize de iyi bakmamız gerekiyor. Aydınlığa çıkabileceğiz umarım bir gün. Ümit etmek de bir direniştir, buna inanıyorum.

Sen 18 20 yaşinda çocuklari 50 suç kaydı olan canlı bomba bile olabilecek kadar gözü dönmüş, silahlı mücadeleye girmiş belki insan öldürmüş, lşidci, PKK li hizbullahci örgüt mensuplarının arasına atarsan ne bekliyorsun? Yazıktır onlar belki de aile evinden bile ilk defa çıkmış gencecik çocuklar. Gidip eli kanlı belki de yıllarca dağlarda yaşamış yamyamlarin arasına yem diye atıyorsunuz.