“Una farfalla che porta un’ala può causare un uragano in una parte diversa della terra”

Dünyanın ekseninin sağa ve otoriteryanizme doğru kaydığı, makroekonomik göstergelerin insanların gelecek umutlarını iyice kırdığı şu günlerde pandemiden beri ivmelenen ekonomik ve toplumsal sıkışmışlıklara karşı sonunda bir tepki görmeye başladık. Bir tarafta sadece gelişmiş ülkelrede değil gelişmekte olanlarda da görülen ciddi bir halk tepkisi olarak nüfus krizi var. Diğer taraftan önce Covid meşrulaştırılmasıyla yapılan sokağa çıkma yasağı ve aşısızların dışlanması gibi otoriteryan tutumların dışavurumlarını gördük, gelişmiş ülkelerin alışkın olmadığı kısa bir baskıcı rejim periyodu yaşandı. Sonrasında 2020 krizinden çıkılırken dünya genelinde devletlerin parayı sermaye sınıfına akıtıp onları korurken halkı çoğunlukla terk etmesiyle yarattığı servet dönüşümü süreci başladı. 2020 krizinden beri ev fiyatlarının alım gücü karşısında uçuşunu, son yıllarda hızla düşen nüfus artış hızından bağımsız düşünemeyiz. Tüm bunların halklar üzerinde yarattığı baskının da hafifleme umudu; bu süre zarfında otokrat liderlerce başlatılan yayılmacı savaşlarla ve üzerine de Trump’ın zaferinin tüy dikmesiyle çok uzak görünmeye başladı. Bugün kendi adımıza ne kadar umutsuz hissediyorsak bunun benzerini gittikçe otokratlaşan bir devlet aygıtı altında yaşayan tüm halklar için de varsayabiliriz. Biz İran ya da Pakistan gibi olmaktan korkuyorken onlar da pekala biz gibi olmaktan korkuyor olabilirler. Tüm bunları aslında şunun için söylemek istemiştim. Bu kaynamaya hazır kazanın içinde ateşi Gürcistan gibi Sırbisttan gibi Türkiye gibi ülkelerin yakması ve harlaması çok değerli. Demokrasinin gereklerinin kendilerinde oturduğuna inanan toplumlar, demokratik düzeni sindiremediğini düşündükleri ve sıklıkla oryantalist çizgide yorumladıkları ülkelerle temelde aynı şeyleri savundukları bir çizgide buluştular. Hepimiz otoriteryan hükümetlere karşı kendi ölçeklerimizde daha demokratik daha özgürlükçü bir devlet ve toplum arayışındayız. Bizim taraftaki insanların kaybedecek şeyleri varken, onları koruyacak hukukları yokken protesto hakkını söke söke kullanıp demokrasi kültürüne dair umut yeşerttiği bir düzlemde diğerlerinin hayli hayli sokaklara çıkması gerekiyordu zaten. Harladığımız bu protestoların dönüp dolaşıp bize bambaşka bir yerden yarar sağlayabilecek hale gelmesi mükemmel oldu. Protestolarımız bir de şöyle köklü otoriteryan rejimlerde bir çatlağı teşvik edebilirse o zaman acayip bir kelebek etkisi bizi bekleyebilir harbiden. Sonuçta bizim rejimin bir gözü Trump’a bakıyorsa diğer gözü de Putin’de.