Cinquant’anni dopo la chiusura delle miniere, i Limburger desiderano il riconoscimento. “C’è debito onorario”

    https://www.trouw.nl/binnenland/vijftig-jaar-nadat-de-mijnen-sloten-snakken-de-limburgers-naar-erkenning-er-is-sprake-van-ereschuld~b72f8ec8/

    di Free-Minimum-5844

    Share.

    4 commenti

    1. Real_Azenomei on

      En zo zie je maar weer. Als de overheid niet meteen compensaties en fatsoenlijk gedrag afdwingt bij wet, gebeurt er helemaal niets. Helaas is dat nog steeds zichtbaar bij bedrijven als Amazon die ook in Limburg is gaan zitten. Die kijken namelijk naar waar ze het beste distributiecentra kunnen bouwen op basis van hoe slecht de werkgelegenheid in de buurt is. Niet omdat ze graag werkgelegenheid verzorgen, maar omdat mensen met weinig alternatieven makkelijker uit te buiten zijn. We hadden in regio’s van mijnbouw en gaswinning een systeem als in Alaska moeten hebben. Daar krijgt iedere inwoner vanaf de geboorte een winstuitkering over de gemaakte winst uit mijnen/gasvelden.

    2. Achterlijke_Mongool on

      Het dieptepunt van het verval sinds de mijnsluiting is dat ze laatst een musical over de mijnen hebben opgevoerd.

    3. crownsteler on

      Wat een slachtofferdenken weer. Juist door de mijnbouw is Limburg decennia lang een van de meest welvarende regio’s van het land geweest. Ze hebben gigantisch geprofiteerd van de mijnbouw, maar ja dat houdt een keertje op, en daar is door de regio onvoldoende op geanticipeerd door de economie te diversificeren en alternatieven op te bouwen totdat het te laat was.

      Daarbij vind ik de vergelijking met Groningen wat scheef gaan aangezien de overheid voor schade zorgt door het verlenen van de concessie, en daar dus ook compensatie voor hoort te komen. Maar de mijnen waren de laatste decennia van hun bestaan totaal niet rendabel en werden ze alleen met staatssteun overeind gehouden om voor werkgelegenheid te zorgen. Naast de compensatieprojecten i.v.m. het sluiten van de mijnen is er dus al flink bijgelegd om de economie van Limburg te versterken.

      Van dat ‘bordje leegeten’ waarover gesproken wordt was denk ik dus niet zo heel veel spraken. Het bordje is wel degelijk gedeeld, en toen het leeg was is het nog eens aangevuld ook.

      Dit lijkt vooral een nostalgische terugblik naar een verleden dat vergaan is, waarbij gezocht wordt om het weer te doen opleven. Daarmee wil ik niet zeggen dat het werk van de kompels niet loeizwaar was, maar wel meer beroepsgroepen hadden een loeizwaar bestaan.

    Leave A Reply