Giorno 7 di creare un tierlist dei sovrani della Polonia – Władysław Herman

Słaby. Oddał władzę Sieciechowi, przestał się starać o koronę. Wybuchł przez niego bunt możnych. Słaby albo Zły to dobre dla niego oceny.

Najgorszy – szczegóły jego udziału w fatalnym w dalekosiężnych skutkach możnowładczym spisku przeciwko jemu bratu nikną w mroku dziejów, a patrząc na jego późniejsze wątpliwe dokonania raczej nie odegrał w nim znaczącej i aktywnej roli. Na pewno jednak musiał chociaż biernie popierać te antypaństwowe działania.

Dał się kompletnie zdominować Sieciechowi, a jak ten przestał się możnowładczym mocodawcom króla podobać, położył uszy i usunął go z urzędu. Za życia pozbawiony władzy na rzecz swoich synów. Protoplasta i pierwowzór figury niesamodzielnej marionetki wyniesionej do najwyższej godności urzędu, która przez niedostatki charakteru nie potrafi, lub nie chce, powściągnąć oligarchizacyjnym procesom rozkładu.

Takich trzeba oceniać nad zwyczaj surowo. Historia pełna jest przypadku i zbiegów okoliczności, grać wysoko i przegrać, to mniejsza hańba niż prowadzić skundloną politykę nie wyściubywania nosa. Herman był bodaj najbardziej nieudolnym władcą swojej dynastii.

Jasienica wprost zarzuca mu popadnięcie państwa w słabość. Benyskiewicz próbuje kreślić bardziej zniuansowaną ocenę władcy, wskazując na jego pragmatyzm i roztropność i próbę zcentralizowania władzy rozgrywając stronnictwo możnowładców miedzy sobą, wykorzystując stronnictwo Sieciecha przeciwko reszcie. Tłumaczenia te są oparte na dość lichych podstawach i mocno spekulatywne, nawet jeżeli taki miał być plan, to fundamentalnie okazal się być strzałem w stopę i miał nikłe szanse powodzenia kiedykolwiek.