Ece üner su Yusuf Tekin che manda sua figlia al college:

Zorunlu eğitim yıllarımı hatırlıyorum. En azına o zaman paramız değerli olduğundan kantinden peynirli (?) tost alabiliyorduk kendi suyumuzu da alabiliyorduk. En azına okuldan sonra arkadaşlarla günlük verilen 5 liraları biriktirip (evet 5 lira ile bir gün geçirebiliyordunuz bundan sadece 6 yıl önce!) gazoz-sandviç vs. alıyorduk marketten.

Ben ortaokul ve lise çağımda her zaman bu durumu vurgulamıştım. O zamanlar lisede kimyasal kokan (kokusu burnuma geldi hatta miğdem bulanıyor bunları yazarken) 40-50 kişilik bir sınıfta sadece ben sesimi çıkartmıştım. Annemi ve diğer velileri örgütleyince “Olmayan bütçe” bir anda kimya laboratuvarını diğer sınıflar gibi bir şey yaptı.

Buna ilaveten eğitimin ezberciliğini, ekonomik çöküntüye gittiğimizi, bizi yönetenlerinde sıradan olması gerektiğini söylediğimde ilk karşı çıkan öğretmenlerim ve sınıf arkadaşlarım oluyordu. Çoğunun hayalinde turizm, mühendislik, tıp, fizik vs. okuyup yurtdışına çıkmaktı. Ben yine de ülkemde kalmayı o zamanlar savunuyordum ama sanırım bende yoruldum.

Daha yazacağım bir kamyon cümle vardır ama arkadaşlar asla umudu kaybetmemeli. Yakınınızdakilere vs. içinde yaşadığınız deliliği anlatın ve bunun böyle gelip böyle gidemeyeceğini söyleyin. Ne hükümet (ve muhalefet) ne de kurumlar sizi kurtaracak. Sadece bu ikisini kuran toplum bu sistemi düzeltebilir.

Toplumda sen oluyorsun güzel kardeşim. Unutma seni aptallıkta ve apolitiklikte birleştirmek istiyorlar.