“Tieni Luli, le armi non gli daremo!” -Shaban Jashari

Para disa muajsh isha ne nje udhetim te organizuar nga Shqiperia. Shumica e udhetareve ishin te moshuar. Verejta disa gjana qe me thyen zemren:

– Mburreshin me ate se si i kane derguar femijet jashte.

– Mburreshin dhe e shihnin vrasjen si arritje.

– Turperoheshin pa arsye per dhunen qe kane perjetuar. P.sh. degjova njerin duke diskutu me perqeshje “Nuk i erdh marre njenit me tregu se ia kane dhunu femrat e familjes. Phuu, cfare burri je ti qe s’i ke mbrojt. Derisa nuk i ke mbrojt, i ke dhunu vete! Vete je dhunues! Me qene si ai, isha var.”… Nji mentalitet patriarkal qe nuk e prita prej qytetareve te Tiranes.

– Shprehnin mllef te jashtezakonshem ndaj gjithckaje dhe cdokuj.

Kur i thash se nuk duhet te mburren qe femijet kane leshu vendin, pergjigja e njeres ishte: Pse mi, ta sakrifikoj une femijen tim qe te sheh hajer Shqiperia? Nuk e sakrifikoj une femijen tim per kojshine.

Te dashur shqiptare, pa sakrifikuar, shteti nuk ndertohet. Nuk vjen gjermani e as japonezi me na e ndertu. Duhet punu dhe sakrifiku per vendin qe t’zhvillohesh si vend.