Avevi questo pensiero crescendo? "Ho paura di finire come mia madre/padre/genitori/tutori? Se sì, questa paura era incentrata su qualche aspetto specifico della vita? Per esempio. soldi, professione, scelta del partner, scelta dello stile di vita, qualcos’altro?
Sondaggio esterno perché Reddit ha bloccato i sondaggi desktop https://strawpoll.com/1MnwkQ1Y5n7
Czy dorastając towarzyszyła ci myśl "Boję się skończyć jak moja matka/ojciec/rodzice?
byu/greencolorlessdreams inPolska
di greencolorlessdreams
11 commenti
Nie. Z rodzicami nie mam żadnego problemu. Nie chciałem skończyć jak mój kuzyn który zapił się na śmierć w wieku 20 lat.
Tak, nie umieli pisać zgodnie z zasadami polskiej gramatyki, tak jak ty.
Nie. Dokonali innych wyborów życiowych niż ja, ale są one sensowne i zrozumiałe.
Mój ojciec porzucił rodzinę gdy miałem 8 lat, więc to raczej nie był lęk, ale gorąca niechęć do takiej postawy i postanowienie, że „nie będę jak on”.
Z drugiej strony autentycznie imponuje mi co osiągnął zawodowo, choć koszt tego jest dla mnie nieakceptowalny.
Raczej skończyć jak oni już nie skończę (kto wie), ale zawsze bałem się że będę tacy jak oni. Teraz, po niektórych doświadczeniach życiowych podobnych do ich, mam to trochę gdzieś. Uważam że mogli mieć dobry powód by czuć się jak się czuli ale z drugiej strony jakoś źle to pokierowali.
Nie, mam spoko rodziców.
Tylko w jednym aspekcie. Hipoteka.
Rodzice jak mieli okazję wynieść się z wynajmowanego mieszkania to przestraszyli się kredytu. W bloku było kilka rodzin, które się zdecydowały, wybrały działki w tym samym miejscu, dogadali się co do materiałów, więć koszta byłyby mniejsze itd. Rodzice kredytu nie wzięli i siedzą na wynajmie od 40 lat.
Mimo, że konieczność wzięcia kredytu na całe życie, żeby mieć dla siebie całe 40 kilka metrów swojego obrzydza mnie, to i tak wezmę tę cholerstwo właśnie, żeby nie “skończyć: jak oni.
Może nie jak moi rodzice, ale nie chciałbym skończyć jak ojciec, który pracuje prawie non stop, nie jest za to doceniany i szanowany w rodzinie, a w pracy zarabia niską stawkę, przez co rodzina jest ledwo nad kreską.
Boję się skończyć jak moja matka w każdym możliwym względzie. Nie pociąga mnie zapierdalanie na 2 etaty i przy tym ogarnianie dzieci plus dorosłego dziecka w postaci męża. Nie pociąga mnie praca fizyczna. Nie pociąga mnie mieszkanie z teściami za ścianą. Nie pociąga mnie wizja minimalnej emerytury. Nie pociąga mnie pęknięcie przy każdym porodzie. Nie pociąga mnie zapierdalanie w ogródku przez połowę roku. Nie pociąga mnie robienie obiadów w postaci ziemniaków i kotleta co drugi dzień.
Chyba nie? W sensie, wiadomo mają oni wady, jak każdy i wolałabym ich nie powielać ale nic więcej
Nie, nie bałem się źe skończę jak ojciec bo zawsze wiedziałem że tak skończę i miałem rację(mniej więcej)
.