N. Dendias: “La Grecia deve guardare da Gibilterra all’Oceano Indiano”

Ελπίζω να μη θέλει να αγοράσει κανένα αεροπλανοφόρο

Στα λογια ολα γινονται.

Έλα παππού να πάρεις τα φάρμακα σου…

Κρίμα που δεν μπόρεσα να πάω.

Απευθυνόμενος σε όσους αποδοκιμάζουν αυτήν την δήλωση, θα σας επισημάνω ότι δεν πρέπει να μένετε μόνο στους τίτλους των άρθρων, ή και μόνο στην συγκεκριμένη ρήση, αλλά να αναλογιστείτε τι εννοεί με αυτό. Όχι, δεν αναφέρεται σε “Μεγαλοϊδεατισμούς”, τα συμφέροντα που αναφέρει είναι κυρίως οικονομικής φύσεως. Και δεν λέει κάτι το επαναστατικό, απλώς ότι η Ελλάδα, όντας κυρίως θαλάσσια χώρα, με προσανατολισμό στην θάλασσα και όχι στην ήπειρο, πρέπει να βλέπει και πέρα από την Ευρώπη, και να διασφαλίζει τα συμφέροντα αυτά, δηλαδή της ασφαλούς και απρόσκοπτης εμπορικής ναυτιλίας, ώστε να ευημερεί η οικονομία της.

Ναι μεν αναφέρει και τωρινούς λόγους που επιβεβαιώνουν εκ νέου αυτήν την στάση, όπως την έλλειψη πανευρωπαϊκής στρατιωτικής συνεργασίας και κοινής πολιτικής, αλλά αυτά είναι λόγοι που διαιωνίζουν την κατάσταση αυτή, όταν παλαιότεροι έχουν πια εκλείψει (π.χ. το Σιδηρούν Παραπέτασμα). Αυτή η κατανόηση ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να διασφαλίζει την θέση της στην Μεσόγειο Θάλασσα υπάρχει από πολύ παλιά (για αυτό και ως χώρα έχει διαχρονικά συνεργαστεί με την Βρετανία, επειδή τα συμφέροντα εν πολλοίς εφάπτονταν), αλλά και έχει αποκρυσταλλωθεί στην ελληνική πολιτική αντίληψη ήδη από τον Μεσοπόλεμο. Άμα κανείς ενδιαφέρεται να διαβάσει περισσότερα στο θέμα, του προτείνω το βιβλίο “***Δεκαετία Πολέμων: Διλήμματα της Ελληνικής Διπλωματίας 1940-1949***” του πανεπιστημιακού καθηγητή διπλωματικής ιστορίας Μανόλη Κούμα, που εξετάζει σε μεγάλο βάθος το θέμα αυτό (και συνάμα εξηγεί και παράγωγα αυτού, όπως το γιατί η σε μεγάλο βαθμό Φιλο-Γερμανική Ελληνική Κυβέρνηση της 4ης Αυγούστου τελικά στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν έγινε Φιλο-Αξονική αλλά Φιλο-Βρετανική και μέρος των Συμμάχων).

Ναι ναι σίγουρα

Και η Ιαπωνία κύριε;