Un paio di frammenti interessanti
C’è un segreto che la professione psicoterapeuta preferisce non menzionare ad alta voce: tra il 5 e il 10% dei clienti adulti in terapia sperimenta un peggioramento clinicamente significativo. Per i bambini e gli adolescenti la percentuale sale al 24%. Queste non sono mie opinioni, questi sono dati provenienti dalla ricerca di Michael Lambert, Bernhard Strauss, Scott Lilienfeld. Nomi che la professione, tra l’altro, rispetta. Finché non dicono qualcosa di imbarazzante. Poi all’improvviso diventano “metodologicamente problematici” o “portati fuori contesto”.
Non disponiamo di sistemi ROM (Routine Outcome Monitoring) obbligatori che hanno dimostrato di dimezzare i tassi di fallimento. Non abbiamo registri pubblici dove i cittadini possano verificare l’istruzione, la formazione, i provvedimenti disciplinari. Non abbiamo un consenso informato obbligatorio in cui il cliente sente: “C’è una probabilità del 5-10% che starai peggio”.
Forse il problema non è solo che non abbiamo abbastanza terapisti. Forse il problema è che non abbiamo abbastanza buoni terapisti, abbastanza trasparenza, abbastanza responsabilità. Ma è più facile non pensarci quando l’ambulatorio è pieno e il calendario è prenotato con un mese di anticipo.
di KMFMD
9 commenti
Problem je što psihijatri ne jebu pacijente ni 2%. Da podelim delić avog iskustva. Promenila sam ih pet i doživela sam medicinsko zanemarivanje. Kada sam bila na u Toponici, morala sam da čekam 2 dana da gospodin Vladica Sibinović udostoji razgovora. Matori jebač je odmah počeo da kuka o svom pritisku i pričao je sa mnom samo 15 minuta. Pa šta me boli kurac za tvoj pritisak, nisam ti ja kardiolog, crkni. A ništa ne radi, da samo sedi u ordinaciji i kalemi Tereu, jebala ga ona u guzicu dlakavu. Zabranio mi je da dolazim kod njega nakon što sam mu rekla da mi lekovi ne pomažu i da sam se samo ugojila 15 kg i dobila strije. Impotentni deda meni “Zar u ovim godinama da me učiš psihijatriji?” Jebem ga u usta i njega i sve.
“Možda je problem i u tome da nemamo dovoljno dobrih terapeuta, dovoljno transparentnosti, dovoljno odgovornosti”
Ne samo mozda, bilo ko ko ide na terapiju duze vreme ce znati da je ovo on point, jer cak i kad ne menjate terapeuta imacete kontakt s ljudima koji se bave terapijom
Ja sam isao na individualnu i grupnu TA, posecivao radionice i bio na par retreat-a drzani od strane terapeuta, glavno sto mogu reci je da dosta njih imaju upravo ovo misljenje
Ne postoji dovoljno striktna regulativa, ovo nema veze s tim da li je neko kursadzija ili ne sto ce neki ljudi da spominju vec sa cinjenicom da neko samo nije sposoban da radi kao terapeut
Moze da odradi 100h grupne terapije, 200, pa da nikad ne uspostavi kontakt sa sobom i time prepozna kad moze negativno da utice na klijenta (iz raznih razloga, ali uglavnom se svodi na neko prebacivanje sopstvenih problema na klijenta, ne znaci da cete sad dobiti vi los odnos sa kevom jer je terapeut imao los odnos sa kevom u detinjstvu, vec da ce uticati negativno na terapijski odnos i da necete dobiti ono sto trebate da dobijete u terapijskom odnosu), pa samim tim im preporuci drugog terapeuta
Edit: Ne samo grupna terapija, u njihovom slucaju imaju i superviziju, licne radove, i jos stvari, mislim na celu skupinu njihovih obaveza kojima dolaze do zvanja (i samim tim poslovanja) kao psihoterapeut
Naravno ima i onih koji idu na psihologiju pa na terapiju sa narcisoidnim poremecajem, ali to se lakse primeti
S obzirom da nisam u nekom networking-u sa terapeutima, uprkos sto sam ih upoznao preko radionica, ne bih komentarisao na kolicini, ali moje licno misljenje je da mi imamo dosta dobrih (i nekih, kako bi rekli “svetskih”) terapeuta koji su stvarno neverovatni u svojima poljima
No to nazalost nece moci da zameni regulativu, a samim tim ce uticaati na ljude i dodatno se posrati po slici terapeuta i generalno terapije u narodu koji to vec izbegava kao kugu
Postavlja se pitanje sta je druga opcija? I kako prepoznati dobrog terapeuta za sebe?
Izdržah do „**Terapeuti ne vide kada klijent propada, ali su sigurni da vide sve ostalo“**. Ne mogu dalje.
Dodjite kod mene, ja sam life coach
Desile su se neke Tragedije u Porodici, i najbolja drugarica, u želji da mi pomogne, mi je uplatila termine kod njenog Psihijatra, na šta sam ja nevoljko pristala, ali ‘ajde, možda imam PTSD, odem. Prva seansa, ustanovi se da ja kategorički odbijam Farmakopeju, te budem referisana, za ostatak termina kod Psihologa, u istoj Ordinaciji. Ne znam šta bih rekla, odmoglo mi nije, ali mi svakako nije nešto ni otvorilo neke nove vidike. Ispoštovala sam drugaricu, i mislim da su i Psihijatar i Psiholog dobri u svom poslu, ali prvenstveno morate da slušate sebe, jer nije sve za svakoga
“Topla voda je topla jer je ugrejana i zato je toplija od vode koja je hladnija od te tople vode.”
Ili ti po naski: Ne seri, stvarno?!!?!
Da. Super. Autor teksta, verovatno iz iz neznanja, da ne kažem malicioznosti, prenebregava činjenicu da se već oko 10ak godina čeka da vlada Srbije usvoji zakon o psihoterapiji. Da li je ljudima jasno da država psihoterapiju zvanično ne prepoznaje ni na jednom nivou? Dakle, ne postoji mogućnost da se akredituje bilo koja škola psihoterapije u Srbiji, što dalje dovodi do toga da postoje različiti “trudnički” kursevi, gde za par meseci, stekneš zvanje da radiš psihoterapiju. Kvalitet da ne spominjem.
Takođe, postoje i prave, validne škole, koje drže legende u poslu ( Lidija Pecotić, geštalt pravac, kao npr), a za koje treba da se propisa krv i znoj, da bi se završile. Dalje, psihoterapeuti su se sami organizovali i napravilo svoj Savez, gde su tačno propisali ko može da bude deo tog saveza, odnosno koju školu bi morao da završi, tako da u slučaju kada država bude konačno usvojila zakon, da mogu ovi šarlatani da se uklone.
Apsolutno je tačno da psihoterapija može da bude i negativna – nije svako za psihoterapiju, to će svaki psihoterapeut da vam kaže, koji ima malo integriteta. Međutim, pošto sistem u državi uopšte ne postoji, koji reguliše ovu oblast, preporučujem autoru da manje jede govna, jer kuca na pogrešna vrata. Kad oblast bude uređena valjano, onda kukaj za svoje liste. Psihoterapeuti su prinuđeni za sad da se snalaze kako znaju i umeju, rade odličan posao, imajući to u vidu, pošto ne postoje nikakve smernice.
Čitav tekst mi liči na srednjovekovnu kuknjavu Crkve, kako će Gutenberg da upropasti svet jer će knjige postati jeftinije i dostupnije običnom narodu, pa daj da kukamo. Lista da postoji, kao što traži, ovaj bi pisao – eto, jel vidite da psihoterapija može negativno da deluje.
Pazi, on traži listu. Pa idi kukaj da država uredi uopšte oblast psihoterapije seljoberu, pa posle traži liste.
Odem kod psihijatra.
Boomerka od 60+ godina mi postavlja osnovna pitanja, jedno od njih je da li imam devojku. Ja odgovrim da nemam, a ona ladno odgovori ‘nadji devojku to pomaze kod anksioznosti’.
ja je pitao da mi prepise recept za neku thick Goth devojku, i boomerka me pita da li sam uvek ovako agresivan…
