Un Paese dai villaggi deserti: il grido di angoscia della Regione e gli sforzi del governo locale per ribaltare l’immagine di desolazione

Δεν καταλαβαίνω γιατί να ΜΗΝ ερημώσουν τα χωριά. Το 99% από αυτά δεν έχει δουλειές, σχολεία, ιατρεία, φαρμακεία, σούπερ μάρκετ, παντοπωλεία etc.

Αν δεν έχεις αυτοκίνητο είσαι basically αιχμάλωτος, μιας και τα περισσότερα χωριά δεν έχουν επάρκεια δρομολογίων με άλλα μέσα (πχ στο χωριό του πατέρα μου το λεωφορείο για την κοντινότερη πόλη περνάει 2 μέρες τη βδομάδα).

Και το πρόβλημα στα χωριά δεν είναι η υπογεννητικότητα, αλλά ότι actively φεύγει ο κόσμος εδώ και δεκαετίες.

Δεν καταλαβαίνω γιατί είμαστε τόσο κατά του θανάτου των χωριών σαν concept.

Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ μοιάζει λίγο επιστημονική φαντασία για τα δεδομένα μας αλλά κάποιο είδους πολύ γρήγορος σιδηρόδρομος που να τα συνδέει με την κοντινότερη πόλη ενώ ταυτόχρονα δεν θα κοστίζει και θα είναι όσο συχνός είναι ας πούμε το μέτρο (ξέρω όχι όσο ζούμε) έτσι ώστε είτε δουλεύεις σε Αθήνα Πάτρα Θεσσαλονίκη Ηράκλειο Λαμία Ιωάννινα κλπ να υπάρχει δρομολόγιο 10 λεπτά με 1 ώρα σε κάποιο χωριό (Λύνεται κάπως και το στεγαστικό)

Ήδη θα υπάρχουν έρημα χωριά ίσως μετά από χρόνια αξιοποιηθούν κάπου ιδανικά από τους απογόνους των πρώην κατοίκων.

Fun fact στην Κρήτη είχα ακούσει κάποτε ότι κάποιος είχε αγοράσει ένα ολόκληρο χωριό και το έκανε τουριστικό (δεν ξέρω αν είναι αλήθεια και βαριέμαι να το ελέγξω)

Άμα δεν υπάρχει υποδομή, πώς να μείνει ο κόσμος;

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι τα ΕΛΤΑ.

Είναι αισχρό όχι απλά λυπηρό.