Mangiamo anche per Kapodistrias

Ο Καποδίστριας και η ομάδα του, όπως και οι μπολσεβίκοι ήταν εξαίρετοι οικοδόμοι κρατικού συστήματος κάτω από περιστάσεις έκτακτης ανάγκης.

Ταυτόχρονα, και οι δύο είχαν ως απώτερο σκοπό έναν ανώτερο τύπο δημοκρατίας συμμετοχικής φύσεως, αυτής του προλεταριάτου και αυτής μιας πιο άμεσης.

Και οι δύο θεωρούσαν πως έπρεπε να υπάρξει μεγάλη συσσώρευση δύναμης για λειτουργικούς σκοπούς. Χτίζουμε πρώτα τα θεμέλια, το σύστημα είναι λειτουργικό, νικάμε τους κινδύνους και μετά όταν οι συνθήκες είναι ορθές, όταν ο πληθυσμός είναι έτοιμος, τον εισάγουμε στη δημόσια σφαίρα και του παραχωρούμε συμμετοχή.

Φυσικά, πρακτικά ποτέ δεν έχω δει να ξεφεύγει κάνεις, όχι μόνο αυτοί οι δύο, από τη πρώιμη διαχειριστικη λογική και προς το δημοκρατικό πνεύμα.

Κατά μια έννοια η σύνθεση κρατικών συστημάτων είναι μια διαδικασία που προαπαιτεί πάντα τεράστια συσσώρευση εξουσίας και μονοπώλιο στη λήψη αποφάσεων. Ως αποτέλεσμα όλοι οι διαχειριστές αυτής της διαδικασίας είναι πρακτικά ολοκληρωτιστές ακόμη και αν υποτίθεται πως έχουν ή ακομη και αν όντως έχουν δημοκρατικά οράματα.

Αν είναι να έχεις έναν τύραννο, ας έχεις έναν ευγενικό τύραννο , που δίνει γλυκά στα παιδιά και προσπαθεί να φτιάξει ένα πιο δίκαιο σύστημα προς τους φτωχούς και τους αδύναμους. Αλλά τελικά και μακροϊστορικά οι τυραννικοί θεσμοί πρέπει να εγκαταλειφθούν.