Questo podcast di NRC discute del declino delle capacità di lettura e aritmetica tra i giovani olandesi. Da circa un decennio, in Europa, i risultati dei quindicenni in matematica, scienze e comprensione della lettura sono in calo. La ricerca mostra che i Paesi Bassi mostrano un calo sorprendentemente forte rispetto ad altri paesi. L’episodio discute con un ricercatore dell’OCSE le possibili cause di questa tendenza e confronta questo sviluppo con l’attuale rapida crescita dell’intelligenza artificiale.
Puoi ascoltarlo anche tramite Spotify.
https://www.nrc.nl/nieuws/2026/02/26/ai-wordt-slimmer-terwijl-nederlandse-kinderen-minder-kunnen-a4921544
di ImJiggie
4 commenti
Dit onderwerp houdt me persoonlijk best bezig. De ironie is pijnlijk. we leven in een tijd waarin AI-systemen enorme cognitieve sprongen maken (of zo lijkt het), maar tegelijkertijd groeit er een generatie op die steeds meer moeite heeft met het doorgronden van complexe teksten of het toepassen van basale wiskunde. Ik ben benieuwd hoe jullie hier naar kijken. Waar ligt deze daling volgens jullie aan? Ook ben ik geïnteresseerd in de toekomstige arbeidsmarkt voor deze generatie.
Door de titel van NRC lijkt het wel net alsof AI dr boosdoener is. Maar er was al een dalende trend voor AI. In de podcast wordt ook benoemd dat je in Nederland veel moet leren maar nooit de diepte ingaat. Ouders niet betrokken zijn bij de school van hun kinderen. En de vrijheid van onderwijs nadelig uitpakt.
Mijn theorie: dit is niet een onderwijsprobleem. Het is een breinprobleem.
Het aanleren van complexere vaardigheden vraagt om concentratie. En concentratie zelf is ook een vaardigheid *an sich*. Juist die vaardigheid van het brein om langer geconcentreerd te blijven lijdt enorm onder moderne sociale media waarin het gaat om snel en kort. Bij een poging tot langere concentratie gaat het brein zich ‘vervelen’, en verlangt/hunkert naar een nieuw dopamine-shot. Een kinderbrein is niet weerbaar (genoeg) om die hunkering te weerstaan.
Zelf zie ik ouders die te weinig betrokkenheid óf verkeerde betrokkenheid bij hun kinderen hebben. Dit is denk ik in de meeste gevallen onwil. We leven in tijden waarin ouders meer uren moeten werken om rond te kunnen komen en, wat ik dan denk, is dat ze weinig tijd en energie hebben om betrokken te zijn bij de ontwikkeling van hun kinderen. De iPad die onder de neuzen van kinderen wordt geschoven is niet goed te praten, maar wel te begrijpen. Je hebt het als ouders druk en je hebt nu eenmaal af en toe even rust nodig om op te laden van werk om die energie weer in het gezin te kunnen steken. Heb ook het idee dat ouders er steeds vaker alleen voor staan als het gaat met ondersteuning van grootouders, die komen veelal uit de jaren 80 en zijn opgegroeid met veel zelfstandigheid en maximaliseren hun pensioen (wat begrijpbaar is!).