La vita a Teheran all’ombra della repressione, sotto le rovine dei bombardamenti (nota di un attivista e blogger iraniano residente a Teheran)

>[…]

> Όσα έζησα αυτές τις ημέρες των βομβαρδισμών αποκάλυψαν μια σκληρή αλήθεια: ο αφηρημένος διαχωρισμός “καθεστώτος” και “χώρας” δεν είναι πολιτική ανάλυση, είναι ηθική διαφυγή.
Όσοι λένε ότι μπορείς να βάλεις φωτιά στο Ιράν στο όνομα της επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, υποθέτοντας ότι οι άνθρωποι με κάποιον τρόπο θα παραμείνουν ασφαλείς, είτε δεν καταλαβαίνουν τι είναι ο πόλεμος είτε επιλέγουν συνειδητά να κοιτάξουν αλλού.
Οι βόμβες δεν είναι επιλεκτικές. Η καταστροφή δεν λειτουργεί με προσεκτικές επιλογές.
Αυτό το επιχείρημα δεν είναι παρά ένα παραπλανητικό κάλυμμα για τη σιωπηρή υπεράσπιση της συνέχισης του πολέμου, βαφτίζοντας το θάνατο, “απελευθέρωση”.
Η μάχη ενάντια στον εσωτερικό αυταρχισμό είναι δική μας ευθύνη. Όμως όποιος δικαιολογεί την εξωτερική επίθεση, συνειδητά ή ασυνείδητα, παίρνει θέση υπέρ του πολέμου και της συνέχισης της καταστροφής.
Η ζωή δε μπορεί να ανθίσει κάτω από την καταστολή και δεν επιβιώνει κάτω από τα ερείπια των βομβαρδισμών.