Come i terremoti di Groningen sono degenerati in un circo di risarcimenti infondati del valore di miliardi di euro

Echt een heel goed stuk. Meer dan de moeite van het lezen waard. Het is veel uitgebreider dan dit, maar hierbij enkele hoogtepunten: 

> Aan de triltafels van aardbevingsingenieur Pinho, in Lombardije, kwamen ze tot gelijkluidende conclusies. Hij gebruikte de schud-experimenten om voor zestien representatieve Groningse gebouwtypes – van vooroorlogse boerderijen tot naoorlogse rijtjeshuizen – te achterhalen wanneer constructieve schade ontstond. Als je met zijn resultaten ging rekenen, dan mocht je door de aardbevingen in de afgelopen kwarteeuw in heel Groningen slechts acht gebouwen verwachten met meer dan cosmetische schade.*

> Toch zijn er sinds 2020 al 310.000 schademeldingen binnengekomen vanuit de hele provincie, die vrijwel allemaal worden gehonoreerd.

> […] Er blijkt, kortom, eigenlijk geen verband meer te bestaan tussen waar schade wordt geclaimd en waar schade verwacht mag worden. En dat staat nog los van de vraag: is er 12.000 euro (het gemiddelde schadebedrag in 2024) nodig om veelal cosmetische schade te herstellen?  
> De overcompensatie geldt niet alleen voor vergoedingen van fysieke schade. Het geldt ook voor vergoedingen bij immaterieel leed (inmiddels: 292 miljoen euro). Smartengeld wordt eveneens uitgekeerd in postcodegebieden waar nauwelijks aardbevingsschade valt te verwachten.  
> Daarnaast is meer dan een half miljard uitgegeven om de waardedaling van woningen te compenseren. Uit onderzoek van het Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt alleen dat er helemaal geen verschil bestaat tussen de woningmarktontwikkelingen in het waardedalingsgebied en vergelijkbare gebieden – niet in verkoopprijs, niet in WOZ-waarde, niet in verkoopduur

> […] De arbitraire vrijgevigheid wakkerde normvervaging aan. Het was zo makkelijk om schade te claimen (foto opsturen – hop: 5.000 euro!), dat je wel gek zou zijn als je het niet deed. En omdat iedereen het deed, was het ook niet dubieus. Je had daar recht op als Groninger. ‘Groningen is iets aangedaan, en ook ik ben Groningen’, was het sentiment – zo voelden ze het in Loppersum, zo voelden ze het in Haren, zo voelden ze het zelfs in Assen. Tegenspraak van pers en politiek op deze steeds verdere oprekking van het slachtofferschap kwam er niet – integendeel.

> […] ‘Investeer in wetenschap’, luidt een van de aanbevelingen van de enquêtecommissie. Maar na 200 miljoen euro aan wetenschap kun je toch moeilijk zeggen dat het daaraan heeft ontbroken. Wel aan de wil om ernaar te luisteren.
> Wie terugkijkt ziet eigenlijk een eindeloos repeterende cyclus. De politiek vraagt om onderzoek. Het onderzoek komt, maar de conclusies bevallen niet. Er wordt om vervolgonderzoek gevraagd. De conclusies bevallen wederom niet. Er wordt om validatie gevraagd, om peerreview, om nog meer rapporten van nog meer deskundigen.  De conclusies blijven hetzelfde – en ze blijven niet bevallen.
> ‘De wetenschappers schrijven rapporten en wijzen elke vorm van mijnbouwschade af’, zei bewoner Annemarie Heite in haar verhoor bij de enquêtecommissie. ‘Ondertussen zegt elke persoon aan de keukentafel: maar na de beving van Huizinge zie ik mijn hele huis kapotgaan! En de wetenschap zegt: nee, dat kan niet.’*
> Het maakt niet uit dat er Groningse gebouwen op triltafels zijn nagebouwd. Het maakt niet uit dat er metselwerkmuren zijn getest. Het maakt niet uit dat Groningen volhangt met seismische meetapparatuur – dat is allemaal kille computerkennis. De wetten van de natuurkunde buigen eerbiedig af bij de provinciegrens.