‘Traumatizzati e rinchiusi’: le cure per i giovani psichiatrici sono inadeguate

Ik zit elke keer te huilen als ik denk aan wat zij hebben meegemaakt. Meemaken. Ik ben zwaar getraumatiseerd in de ggz en heb niet eens daar gezeten. Ben er alleen maar mee bedreigd. Ik hoor het ze nog roepen, we brengen je naar Zetten.

 

Ik heb diepe bewondering voor Jason. Ik kan alleen maar door met mijn leven door vermijden en er niet bij stil staan.

Helaas zijn deze afdelingen niet het enige waar het zo mis gaat. Je helpt mensen beter door te voorkomen dat ze überhaupt het systeem in moeten, want het systeem werkt voor veel mensen niet of breekt ze verder af.

Ik heb gelukkig zelf nooit gebruik hoeven maken van woonzorg locaties of psychiatrische verpleging. Tijdens mijn herstel had ik wel veel contact met mensen die dat wel hebben gehad en alles wat ze vertelden klonk als een regelrechte nachtmerrie. Maar wat ik zag toen ik aan de opleiding social work (hbo) begon….

Voor mijn eerste stageplek kwam ik bij een woonzorglocatie terecht waar het zo’n enorme tering zooi was! De planner had mij uitgenodigd om een week mee te lopen voordat mijn stage begon en had daar niemand over ingelicht of het van te voren overlegd. Mijn stagebegeleider in spé was niet eens aanwezig op mijn eerste dag. Ik kon vrij naar binnen lopen en met alle cliënten in gesprek en zat tussendoor nog bij een overdracht waar ik heel veel dingen hoorde die absoluut niet oke waren. Kortgezegd: het had niet mogelijk moeten zijn voor mij om binnen te komen zonder eerst te moeten aanbellen of melden. Die overdracht had ik ook niet bij horen zitten.

Ik werd de volgende dag ontslagen omdat mijn aanwezigheid een risico vormde. Het bleek dat 1 van de bewoners waar ik mee had gepraat enorm was getriggerd door mijn antwoorden op haar eigen vragen en een enorme stennis had lopen schoppen de rest van de dag en nacht. Dit was echt volledig vermijdbaar maar het was compleet in lijn met alle andere dingen die ik in die ene dag tijd zag en hoorde. Er werd o.a. verwacht dat nieuwe medewerkers hun werk konden doen zonder de dossiers van hun cliënten in te zien en ze dachten ook dat ik wel in mijn eentje slaapdiensten kon draaien na mijn inwerkperiode.

De 2e stage plek was bij een Wmo “piraat” die geen protocollen had en geen enkele vorm van stagebegeleiding bood. Ik stond soms in mijn eentje bij cliënten binnen, vaak met een mbo stagiair in mijn kielzog. De woningen waren, verdeeld over de hele stad, in beheer van een huisjesmelker waarmee werd samengewerkt. Er mankeerde dus vanalles aan en het was ronduit vies. Deze cliënten kwamen allemaal niet in aanmerking voor woongroepen maar wel voor ambulante begeleiding voor ca 4 uurtjes per week. Dus er was maar heel beperkt zicht op hen en niemand voelde zich echt verantwoordelijk voor de gang van zaken. Er was een soort van kantoor maar dat was halve dagen dicht omdat het merendeel van de personeelsleden na de bezoeken en afspraken gewoon naar huis ging of de sportschool in dook. Er was geen inhoudelijke kennis over psychische stoornissen en er was geen gedragsdeskundige aanwezig. Toen ik er een punt van maakte dat ik niet nog een keer in mijn eentje bij een klaarblijkelijk steekwapen gevaarlijke paranoïde cliënt op bezoek ging werd me doodleuk verteld dat ik niet geschikt was voor dit vak. Ik heb me de volgende dag ziekgemeld en inmiddels een klacht ingediend bij de inspectie.

Het trieste is dat cliënten vaak niet weg kunnen lopen. Als ze al een huis hebben om naar terug te keren, heeft een aanzienlijk deel geen (gezond) steunend netwerk. En dan zijn er nog de mensen die niet volledig wilsbekwaam zijn of wiens zorg in handen ligt van pgb frauders. Die kunnen geen kant op.