Dialogo civilizzato: un concetto sconosciuto in Grecia

>Ενώ στο κουτσομπολιό, στην ανέξοδη και αβασάνιστη κριτική, στον χαβαλέ και στις «ελαφριές» συζητήσεις αριστεύουμε, μόλις καταπιανόμαστε με σοβαρότερα θέματα ή αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα καταφεύγουμε σε εντάσεις, υβριστικές λέξεις και χαρακτηρισμούς και, σε κάποιες περιπτώσεις σε χειροδικίες και, άλλα, ακόμα χειρότερα…

Και τα γραφει αυτα στο ΠΘ που και τα αρθρα του και τα σχολια απο κατω ειναι παραδειγμα αντικειμενικοτητας, πραοτητας και κριτικης σκεψης. Και κραζει και λιγο ΣΥΡΙΖΑ για να μην ξεχνιομαστε,

Η τοξικότητα, η ειρωνεία είναι θέμα χαρακτήρα κ συμπεριφοράς δηλαδή απο τους γονείς του έτσι είχε μάθει το παιδί να μιλάει και το βγάζει αυτό κ ως ενήλικας (το θέμα αυτό θα μπορούσε να το λύσει με την ψυχανάλυση).Αν υπολογίσουμε ότι πιθανόν οι γονείς δεν έχουν μάθει στα παιδιά τους να συμπεριφέρονται με ευγένεια,θα έχουμε ως επακόλουθο αγενείς ανθρώπους.Βάλε και την καχυποψία σε όλα αυτά,θα έχουμε ως επακόλουθο ανθρώπους που θα αντιμετωπίζουν τους άλλους ανθρώπους με φόβο κ καχυποψία και θα πιστεύουν ότι οι άλλοι προσπαθούν να τους ξεγελάσουν.Πολιτισμένος διάλογος γίνεται μόνο όταν ο ένας από τους δύο δεν προσβάλει τον άλλον, αν τον προσβάλεις κ τον αμφισβητείς συνεχώς,τον βρίζεις κ τον υποτιμάς τότε θα σε υποτιμήσει κ ο άλλος. Ο κάθε ένας παίρνει αυτό που του αξίζει αυτό έχω εγώ ως αρχή.

Δεν καταλαβα τι θελει να πει! Για πολιτισμενους διαλογους ξεκινησε να λεει και μαλιστα για “σχετικά σοβαρτα ζητηματα” και κατεληξε στα γηπεδα, στους οδηγους και στην ενδοοικογενειακή βία. Οτι να ‘ναι!