Quest’anno avrò 20 anni, ho diagnosticato una forte depressione e BPD. Ho trascorso metà del mio tempo dopo il liceo (completato all’età di 17 anni) in ospedali, medici o reparti giornalieri. Il resto è principalmente sdraiato a letto e guarda il soffitto. Prendo le medicine in modo irregolare ma mia madre mi stava guardando in deglutire questa settimana, ho pensieri suicidari. Una settimana fa ho avuto un’ora a sessione con uno psicoterapeuta privato e l’ospite ha detto in totale che se voglio, posso venire ma una visita una volta alla settimana merda mi aiuterà (pensieri S + non funzionato trauma infantile) e dovrei essere sotto osservazione. Sto cercando un lavoro e non riesco a trovarlo. La città è 40.000, non ci sono grandi prospettive ma le offerte sono emesse, il problema è che per quasi un anno nessuno vuole accettarmi, sono stato forse in due conversazioni, 1 giorno di prova a Da Grasso (non hanno mai più chiamato più) E infine lavorare nei semi di papavero. Questa ovviamente non è una grande impresa, assumerà ogni idiota e comunque non potrei farcela. Dopo 5 giorni, 3 ore sul cambiamento di sabato, il più grande movimento e io abbiamo pianto. Il dipendente nella stessa posizione (sandwich pieghevole) mi ha portato di corsa ogni 5 minuti, anche se era solo il mio secondo giorno nella posizione. Terribile, non c’è stato un momento di respiro e come è successo miracolosamente 10 secondi senza ordinare di scopare il lavandino, mettere i piatti nella lavastoviglie. Hai finito Torna qui perché siamo indietro di 3 hamburger. Inoltre, la maggior parte dei dipendenti sono ucraini che parlano tra di loro nella loro lingua, quindi non c’è nemmeno piacimento. Alla fine me ne sono andato. Per qualche tempo ho aiutato nella famiglia nera nel negozio nel negozio 20 PLN/HI dopo alcuni giorni ho imparato che ai dipendenti non mi piaccio perché sono aggressivo. Sono aggressivo? È difficile da dire. BPD ha il fatto che una persona malata ha sbalzi d’umore e spesso si arrabbia, si comporta inconsciamente. Solo è difficile fare qualcosa al riguardo, poiché pensi di essere gentile, hai un buon contatto e tutto va bene e qui.
Dagli aspetti positivi – la famiglia non mi getterà fuori di casa, al contrario – vogliono che io rimanga il più a lungo possibile. Inoltre, vogliono davvero che vada al college e ti suggeriscano di pagare per loro (in totale è una madre perché mio padre è disoccupato ma questa è una storia per un altro giorno). E in tutto potrei andare a questi studi, non so cosa. Non ho scopi nella mia vita o nei miei sogni, non l’ho mai fatto. A scuola stavo andando a Dick, non ho studiato perché non ho visto questo senso (pensieri dall’età di 13 anni). Polish Matura 70, Matma 70, English 100 e Roz 90. Non mi porteranno da nessuna parte per tali risultati, dopo tutto, dopo essermi laureato al liceo, ho dimenticato tutto quello che ho imparato XD.
C’è solo una cosa in questa vita che mi interessa e sta disegnando/pittura. Dipingo su un tablet, va bene, ho un’abilità più grande di una persona media ma non c’è follia. Ho provato a fare qualcosa con questo hobby. Ho comprato un kit di tatuaggi, l’ho aperto una volta. Ho comprato vernici a olio, ho dipinto una foto e una fine. Rispetto al tablet, troppo lavoro, è necessario cucire la posizione, applicare vernici sulla tavolozza, mescolare i colori e farlo al mattino e fare le valigie fino alla sera per avere il tempo di ventilare la stanza perché dipingo dove dormo e avvelenare me stesso in modo diverso. E così lo faccio (dipingere su un tablet) raramente, perché difficilmente mi dà piacere e anche se ho un giorno migliore, inizierò a confrontarmi con gli altri più giovani e lo fanno meglio. Essendo più giovane, mi piaceva leggere, piegare i modelli/ mock -up e cucinare in tutto, è principalmente una stufa. Ora, anche se alzo il libro, se leggo una pagina, lo dimentico immediatamente, non ho toccato i modelli per oltre un anno, non cucino affatto e faccio oscillare queste patatine e dolci. In generale, non mi alzo dal letto, dormo almeno 12 ore al giorno, mi lavo i denti e me stesso molto raramente e trascorro tutto il mio tempo a guardare il porno, YouTube o la navigazione in rosso. Vorrei addormentarmi e non svegliarmi mai.
A cosa stavo pensando? Ciò che di solito viene in mente è qualcosa legato al disegno. Solo che non so se è qualcosa che voglio fare per il resto della mia vita, soprattutto perché in questa fase perdo la motivazione e se sarebbe diventato il mio dovere sarà ancora peggio. Sento solo cose negative sull’Accademia delle belle arti e di altre università, apparentemente non ce n’è quasi nessuno dopo questo lavoro. Se fossi un uomo, forse andrei a Woje. Solo una volta – sono davvero in cattive condizioni fisiche, lo sono sempre stato, non ho anemia ma spesso mi sveno e non riesco a correre fino a 500 m senza mancanza di respiro. Due, non c’è affatto patriottismo in me. Ho sempre pensato da qualche parte nella parte posteriore della mia testa "E tutto sommato sarebbe bello essere un medico e aiutare le persone" Ma sono troppo pigro e stupido per farlo e la biologia è stata uno degli oggetti meno apprezzati da me. Quindi è proprio una buona cosa. Non voglio fare un lavoro fisico perché, come ho detto, Dick Fitness e quando ho già problemi con la mia testa, non voglio acquistare alcun fisico. Bene, ma non voglio lavoro in ufficio perché sembro così insensato e noioso. Sono un pigro esigente senza alcuna abilità e ambizione che può solo lamentarsi.
Quindi non so cosa mi aspetto da questo post. Forse, che qualcuno mi avrebbe accarezzato la testa e dire che non era colpa mia e nessuno mi avrebbe fatto male per me quando trascorro il resto della mia vita a letto. Forse che qualcuno avrebbe condiviso la loro storia, qualche consiglio e in qualche modo mi ispira. Forse qualcuno direbbe che non c’è più speranza per me e posso senza paura di gettarmi sotto il treno. Se non trovo un lavoro nei prossimi due mesi, riferisco al disturbo della personalità del dipartimento perché il mio periodo di pausa a metà annuale termina.
Ulteriori informazioni: non ho una patente di guida (sotto l’influenza delle droghe che non devo comunque guidare teoricamente), ho un libro sanitario, ho un’ora in treno per Wawa. Non sto cercando un lavoro in cui passerei il resto della mia vita (perché voglio qualcosa di esigente da me o almeno alcuni corsi) o per soldi (sarebbe bello mettere da parte un po ‘di centesimo o uscire ma questo non è la mia priorità. Il cliente come commessa. Chiunque abbia la depressione sa che passare troppo tempo a te stesso non è buono e ho due tentativi dietro di me che si sono conclusi in ospedale in modo che possa finire non solo con i pensieri. Resistere o qualcosa del genere
https://i.redd.it/krwaz5cvnqie1.jpeg
di Enwast
6 commenti
Może wyrobienie stopnia niepełnosprawności i praca w ochronie w Warszawie w systemie 24/48 taka w której będziesz mogła dalej oglądać reddita i YouTube.
A próbowałaś inna ścieżkę? Chociaż tu próg wejścia też wysoko. Stable diffusuon > generujeez obrazy potem tylko wektoryzacja?
Z praktycznych rad – weź się za siebie fizycznie. Raz że endorfiny dwa że lepsze samopoczucie. Na początku będzie ciężko, później też nieraz będziesz miała dni z dołem, ale ogółem warto.
Jakby co to wal na dm
Mi się nie chce pracować i jestem całkowicie zdrowy psychicznie. Mój bosze, jakby tak człowiek poczytał redita to by stwierdził, że całe młode pokolenie uciekło z psychiatryka!
Hej, ja mam depresję, poleczoną już więc symptomów już nie ma. Na mnie ssri zadziałało i rok terapii. Z tym że pracę już miałem kiedy do tego podchodziłem i studia za sobą. Ja moja depresję zbijałem alkoholem, ale na szczęście udało mi się nie uzależnić.
Zwykła robotnicza praca Ci nie pomoże. Zarobisz psie gowno i widać, po tym co piszesz, że i nie znajdziesz motywacji tam przychodzić.
Jak lubisz malować, rysować itd. To rzuć się na głęboka wodę i spróbuj na ASP. To że nie ma po tym pracy to takie gadanie. Po tym co masz teraz też nie masz pracy. Więc co za różnica, przynajmniej pójdziesz na coś co da Ci się rozwinąć. Spotkasz innych ludzi, jest szansa, że odnajdziesz inne perspektywy na życie etc.
Mnie w sumie filozofia wyratowala z depresji. Np. Camus powiedział coś w stylu, że jest jedno istotne pytanie filozoficzne: popełnić samobójstwo czy napić się kawy? Jeżeli już tu jesteś, a śmierć i tak będzie, to równie dobrze można pójść na całego i zobaczyć co się stanie. Koniec końców i tak to się skończy. Dla mnie ta myśl w najciemniejsza noc była motywującą. Przecież to i tak wszystko się skończy, więc mogę się równie napić kawy.
Wiem, że teraz Ci się wydaję, że nic na ciebie nie czeka w przylosci i dlatego się zaniedbujesz, ale spójrz na to tak. Możesz się zaniedbywać, albo dbac o siebie, cokolwiek zrobisz to Twoj wybor, śmierć i tak czeka. Tylko jak chcesz umrzeć? Z popsutymi zębami i ledwo co się poruszając? Czy na swoich zasadach. Możesz żyć na własnych zasadach, możesz leżeć i to w niczym nie pomoże, ale skoro i tak już tu jesteś z nami, to co Ci szkodzi spróbować żyć na własnych zasadach, odważnie.
Byłam w podobnym stanie jak Ty, dawno temu. Nie miałam możliwości mieszkania z rodzicami, nie mogłam wytrzymać w wynajmowanym pokoju wraz z męczącą współlokatorką, postanowiłam, że albo ucieknę, albo się zabiję. Nie miałam też wsparcia finansowego od rodziny, a sama ledwo wiązałam koniec z końcem. Próbowano mi wmówić różne diagnozy (nie twierdzę, że Twoja jest nietrafna – ale moje objawy BPD było po prostu reakcją na głęboką depresję i rozmaite nienajmilsze wydarzenia, które mnie spotkały). Kupiłam bilet i wyjechałam za granicę, część mojego wyjazdu była zupełnie „w ciemno”. Było bardzo ciężko momentami, ale zmiana otoczenia i skupienie się na prostych rutynach (które były dla mnie wówczas jedyną rozrywką) bardzo pomogły. Zadbałam o zdrowie, zaczęłam regularnie uprawiać sport, odcięłam się od dawnej siebie. I dopiero wtedy, mając 24 lata, znalazłam sobie hobby, zaczęłam szanować siebie i swój czas. Gdyby nie ten wyjazd i ta drastyczna zmiana i pokazanie sobie, że faktycznie potrafię przejąć stery (i moje działania mają wpływ na to, jak wygląda moje życie) to prawdopodobnie bym już nie żyła albo byłabym na dobrej do tego drodze. Nie możesz czuć się dobrze, mając okropną kondycję, czując się jak przegryw, zajadając czipsy i dodatkowo nazywając siebie idiotą. Marzenia zdobędziesz jak zaczniesz coś robić regularnie i zacznie Ci to wychodzić, szukanie „pasji” i czekanie na magiczny moment, kiedy zrozumiesz, że to „jest właśnie to” powoduje, że ludzie przewalają całe życie. Aktualnie jedyny feedback, jaki masz od otoczenia, to to, że nie nadajesz się nawet do pracy w Maku i jesteś agresywna i beznadziejna, ciężko w takich momentach o siłę na tworzenie przełomowych dzieł sztuki. Jakbym nazywała siebie kretynką 20 razy na minutę, to zapewne byłabym męcząca nie tylko dla siebie, ale i dla otoczenia. Jak masz chętnych do wsparcia rodziców, to rozważ terapię i leki, pomogą wyjść z dołka, ale tylko jak wyrobisz sobie dobre nawyki.
>W tym życiu jest tylko jedna rzecz która mnie interesuje i to rysunek/malarstwo.
To już wiadomo, skąd te choroby psychiczne xD Żartuję, ale miałem podobnie. Może cię pocieszy, że w twoim wieku miałem dokładnie to samo, nachodziłem się po psychiatrach, psychologach, psychoterapeutach, chujemujedzikiewęże, stan bardzo ciężki, a w końcu, bardzo antyklimatycznie, samo mi przeszło.
Jedno co ci mogę powiedzieć, to że w takim stanie psychologicznym praca w takich miejscach jak mak, Żabka, kasa, itd. jest niszcząca dla chorego, to jest dużo większy stres i zapierdol niż się ludziom wydaje. I tak już jesteś twardsza, niż ja, bo przynajmniej się zdobyłaś na spróbowanie, i wytrzymałaś te dwa dni, i mówię to nieironicznie.
Tobie by była potrzebna jakaś chillowa pracka zdalna, niestety Eldorado zdalne odjechało, ale z wynikiem 90 na rozszerzeniu z angielskiego jest dla ciebie szansa w jakiejś biurowj pracce hybrydowej w Warszawie, raz na tydzień dwie godziny dojazdu można wytrzymać.
To, że praca biurowa jest bezsensowna i nudna to feature, a nie bug, praca ma zajmować minimum twojego życia, i być stabilna i powtarzalna, prawdziwe życie zaczyna się, jak kończy się zmiana. Każdy kto wiąże pasję z pracą, albo podpina do niej swoje ego, naraża się na bycie wyruchanym.
No, chyba że nauczysz się rysować furasy. Bycie wyruchanym dalej na stole, ale chociaż płaca często uczciwsza niż w Januszexie.