Anche quest’anno forti rivendicazioni salariali sono sui tavoli della contrattazione collettiva

>[…] Bedenk dat in oude tijden bij een veel lagere inflatie de loonsverhoging bij dit soort bedrijven meestal tussen de 1 en 3 procent lag. […]

Wat is de boodschap van deze zin? Nogal wiedes dat een veel lagere inflatie ook veel lagere looneisen tot gevolg heeft.

Wat ik interessant zou vinden is als de verhouding van de verhoging ten opzichte van de inflatie afwijkt ten opzichte van wat historisch gebruikelijk was. En dan ook of dat langjarig gezien ook zo is of dat er gewoon een inhaalsslag is gemaakt tov jaren van juist relatief weinig loonsverhoging.

In het algemeen komt het artikel op me over als een vorm van bothsidesism waarbij wordt geschipperd tussen de werkgeverslobby en de vakbonden.

Het is wel een tikje misleiden om het als “ook dit jaar” te brengen. CAOs gelden meestal voor een aantal jaren, dus de onderhandelingen die nu plaatsvinden zijn grotendeels gewoon het verwerken van de inflatie voor de mensen die vorig jaar geen loonsverhoging hebben kregen. Ook zijn de loonsverhogingen vaak verdeeld over een aantal jaren, terwijl je de inflatie altijd per jaar bekijkt. In de praktijk is de loonsverhoging dus lang niet zo hoog als het op het eerste gezicht lijkt te zijn.

Eigenlijk zouden we gewoon alle lonen moeten koppelen aan de inflatie, net als bij onze Zuiderburen. Dan kunnen CAO-onderhandelingen tenminste over iets zinnigs gaan, in plaats van iedere keer te moeten vechten om hetzelfde reële loon te behouden.