Mentre entravamo nell’Anıtkabir e trascorse 40-50 minuti lì, la gente stava ancora arrivando.

İnanılmaz bir eylemdi.

Anıtkabir’e doğru ilerlerken bir köprünün altından geçtik, orada bir etrafıma baktım. Önüm de uçsuz bucaksız direnişçilerle doluydu, arkam da uçsuz bucaksız direnişçilerle doluydu. Genç yaşlı herkes vardı.

Sesimiz, düdüklerimiz köprünün altında sağır ediciydi. Hava ısındıkça yağmur girip sıcağı kırıyor, sonra da tekrar güneş açıyordu. Hava durumu bile bizimle direniyor gibiydi.

Anıtkabir’e girer girmez herkes sessizliğe büründü, sakin sakin yürüdük atamın huzuruna.

Çıkarken de gördük ki halkımız hala geliyor. Bizden önce sayısız insanın girmiş olmasına rağmen orada geçirdiğimiz 40-50 dakika yetmemiş, ciddi ciddi insanlar hala geliyorlardı.

Şimdi Tayyip, sana soruyorum. Sen bu halkı nasıl yeneceksin, nasıl yenebilirsin ki?

Atam izindeyiz.