Ik heb al jaren ME en word zó boos van hoe Nederland achterloopt met erkenning en behandeling van de ziekte.
BlueRains03 on
Volgens mij mag die hele cognitieve gedragstherapie eruit geknikkerd worden; het enige wat ik er over gehoord heb is dat het mensen leert hun limieten te negeren om ‘normaal’ te zijn.
Que instorting idd. Mentaal of fysiek.
ArcanaSilva on
CGT (met name ACT) kan een ontzettend belangrijk onderdeel zijn van de behandeling van ME. Je moet namelijk leren leven met totaal andere grenzen en accepteren dat het de situatie is. Het feit dat het je niet beter maakt, komt er echt niet in bij deze artsen. Bizar ook, dat we het intussen (?!? Hoezo niet al vanaf het begin, come on) accepteren van long covid, maar ME? Nee, die mensen zijn gewoon lui /s
Other_Clerk_5259 on
De Groene Amsterdammer schreef er pre-pandemie ook al eens over.
Ik ken iemand die zo’n traject klinisch heeft gevolgd (rond 2008?) en die heeft daar hele bijzondere verhalen over. Steeds de dubbele boodschap (van dezelfde artsen/behandelaren): in haar linkeroor werd gezegd dat ze op haar grenzen moest letten en moest leren respecteren, in het rechteroor dat ze zich ‘niet aan afspraken hield’ of ‘niet gemotiveerd was’ als ze aangaf dat ze moe was/pijn had. Die meid jankt nog als ze erover vertelt; deed enorm haar best, had heel veel pijn, kreeg onmogelijke instructies (respecteer de grenzen die je negeert…) en had het gevoel dat ze uiteindelijk de schuld kreeg van dat ze niet beter werd. Ruzies thuis, omdat de ouders ook vonden dat ze het niet goed genoeg deed, en niemand die uit kon leggen wat ze dan wel moest doen.
4 commenti
Ik heb al jaren ME en word zó boos van hoe Nederland achterloopt met erkenning en behandeling van de ziekte.
Volgens mij mag die hele cognitieve gedragstherapie eruit geknikkerd worden; het enige wat ik er over gehoord heb is dat het mensen leert hun limieten te negeren om ‘normaal’ te zijn.
Que instorting idd. Mentaal of fysiek.
CGT (met name ACT) kan een ontzettend belangrijk onderdeel zijn van de behandeling van ME. Je moet namelijk leren leven met totaal andere grenzen en accepteren dat het de situatie is. Het feit dat het je niet beter maakt, komt er echt niet in bij deze artsen. Bizar ook, dat we het intussen (?!? Hoezo niet al vanaf het begin, come on) accepteren van long covid, maar ME? Nee, die mensen zijn gewoon lui /s
De Groene Amsterdammer schreef er pre-pandemie ook al eens over.
Ik ken iemand die zo’n traject klinisch heeft gevolgd (rond 2008?) en die heeft daar hele bijzondere verhalen over. Steeds de dubbele boodschap (van dezelfde artsen/behandelaren): in haar linkeroor werd gezegd dat ze op haar grenzen moest letten en moest leren respecteren, in het rechteroor dat ze zich ‘niet aan afspraken hield’ of ‘niet gemotiveerd was’ als ze aangaf dat ze moe was/pijn had. Die meid jankt nog als ze erover vertelt; deed enorm haar best, had heel veel pijn, kreeg onmogelijke instructies (respecteer de grenzen die je negeert…) en had het gevoel dat ze uiteindelijk de schuld kreeg van dat ze niet beter werd. Ruzies thuis, omdat de ouders ook vonden dat ze het niet goed genoeg deed, en niemand die uit kon leggen wat ze dan wel moest doen.