Supporto governativo per società private con un motivo di profitto in Belgio

>Door zijn financiële steun geeft de staat een bijna onvoorwaardelijke winstgarantie aan de eigenaars van bedrijven, aangezien ze niet verplicht zijn om terug te betalen wanneer ze hun verplichtingen niet nakomen, d.w.z. op zijn minst de werkgelegenheid handhaven. Het risico van kapitalistische investeringen wordt dan, via de staat en de sociale zekerheid, overgedragen op de belastingbetalers, leraren, ambtenaren, verpleegkundigen, enz.

Jezus, die grafiek van de stijgende overheidssteun voor bedrijven sinds 1996 is ronduit walgelijk. De afgelopen regeringen geven systematisch meer geld uit aan voornamelijk verlichting van de venootschapbelasting en sociale werkgeversbijdrage. En dan gaan ze nog sinds 2006 hevig gaan subsidiëren ook.

Sinds 2002 zijn we in feite een extra 50 miljard per jaar aan het uitgeven aan bedrijven ondersteunen. Ronduit onverantwoord.

Zwart op wit: de afgelopen regeringen hebben systematisch inkomsten laten opdrogen, om vervolgens te beweren dat er een uitgaveprobleem is.

Taxshift, indexsprong, talloze subsidies… het wordt allemaal verkocht onder het mom van: “voor elke geïnvesteerde euro krijg je minstens dubbel terug.” Maar er is nagenoeg geen enkele controle op en als je dan effectief gaat kijken naar waar het gaat – zie artikel De Tijd over tax shift – dan verdween het in de zakken als dividend uitbetalingen.

Ik heb bij bedrijven gewerkt waar letterlijk mensen in dienst waren wiens enige taak het was om subsidies en aanbestedingen in de gaten te houden. Want dat was ontzettend lucratief. Je hoeft er niet veel voor te doen, en in tegenstelling tot gewone klanten kom je met veel meer weg.

Ik heb ooit consultancy moeten geven aan het CLB over een CRM-platform – Bitrix24 – waar we eigenlijk geen flauw benul van hadden. Mijn baas had niets beters gevonden dan in een of ander Oostblokland wat geld uit te geven, en plots waren we “gold partner” en experts in dat platform. Via wat connecties zat ik daar dan… Dáár is mijn burn-out en gebrek aan eigenwaarde beginnen toeslaan, als werknemer is dat absoluut niet leuk. Kook-apps en al die brol zijn nog maar het topje van de ijsberg, moest je alles weten. En de burger betaalt dat gebrek aan kwaliteit dubbel en dik.

Als je nog maar durft te twijfelen aan de zinvolheid van bepaalde subsidies – zeker wanneer blijkt dat ze niet werken – dan staat VOKA (N-VA en sommigen binnen OpenVLD) op hun achterste poten, want “dat tast het ondernemersvertrouwen aan.” Maar hoeveel burgers al hebben geinvesteerd in zaken onder het idee dat ze steun kregen en dat nadien teruggetrokken wordt, die aantasting van het vertrouwen… /care.

En breek mijn bek niet open over steun voor de hype van het moment. Hoeveel geld is er al verkwist aan subsidies rond blockchain, waar geen bal van is uitgekomen?

Het frappantste is – en dit is echt gebeurd – dat ze de subsidies al hadden gekregen, en dat ik als creatief ontwikkelaar de vraag kreeg of ik “oplossingen kon bedenken.” Waar slaat dat op? Maak eerst een sterke case en krijg dan je subsidies. Maar andersom is blijkbaar ook geen probleem.

En dan nog een leuke, van helemaal in het begin van mijn carrière: de werkgever had moeite om het loon uit te betalen. Geen probleem: we verzinnen op papier een mooi dossier en vragen een IWT-dossier aan. Een maand nadat het geld op de rekening stond, waren de problemen ineens opgelost.

Ondertussen moet je voor wetenschappelijke of innovatieve studies aan onderzoekscentra door twintig hoepels springen, en moet je elke scheet verantwoorden. Maar als het voor de commerciële vriendjes is, dan is neoliberaal rechts stekeblind.

Leve Vlaanderen, Leve Belgie – leve de kracht van verandering.