Pensi che ci sia ancora una speranza per Türkiye?

1919’dan daha mı kötü durumdayız?

Tabii ki. Her zaman umut var, şu an bir mücadele veriliyor ve bu mücadele kolay olmayacak.

Ama bu durum umutsuzluğa yol açıyorsa şöyle düşünmek doğru: karşı taraf da bir şeyler yapmak, hayallerindeki Türkiye’yi zorla dayatmak için bir çaba sarfediyor, onların işi de hiç kolay değil. Hatta bana sorarsan daha zor.

Ülkede muhalif olanlar ezici cogunlukta. 35% AKP tayfasina karsi 65% muhalefet.

Ve muhalif görüslüler önümüzdeki seneler cogalacak cünkü gencler bunlari desteklemiyor, yasli secmenide ölüyor.

Başçalan ve AKTÖ yargılanmadıkça ümit yok. 2. Kurtuluş Savaşı’na doğru gidiyoruz.

Akpden ümitli değilim fakat akp sonrası için umut var

Birkaç sene önceye göre daha çok umut var. Artık azınlıktalar azgın azınlıklar, biz çoğunluktayız CHP şu an sancılı bir süreç geçirse de kadroları eskiye göre daha liyakatli. Akp ve Mhp’nin halktan oy istemeye enerjisi yok ve uzun süre olmayacak. Bu ülke çok daha kötü dönemler geçirdi umutsuzluğa kapılmayın ve kendinizi ilgi alanınızda geliştirin umudunuzu yitirmeyin her şey çok güzel olacak.

Her zaman her yerde umut vardır Atatürk’ün sözü her zaman aklımıza gelmelidir ayrıca bu günlerde siyasi görüşlerimizi tamamen olmasada biraz arka plana atmamız gerekiyor sonumuz hiç hayra alamet değil birlik olduğumuz sürece asla sorun olmayacak

Yani, bu ülkenin vatandaşı nice buhranlardan geçti. Ahvalimiz her ne kadar kötü olsada bundan 100 sene öncesi kadar kötü değildir. Bizim “yalnız tek bir şeye ihtiyacımız vardır, çalışkan olmak”

Umut var. Türkiye petrol gibi yeraltı zenginliklerine dayanmıyor, bu da aslında bağımlı bir ekonomimiz olmadığını gösteriyor. asıl gücümüz genç nüfus, stratejik konum ve üretim kapasitesi. Sorunlarımız büyük ama çözülemez değil bence. Liyakat, adalet ve özgürlük güçlenir ise bu ülke toparlanır, zor ama öyle. Potansiyelimiz kadar eksiğimiz de var ama hiçbir şey için geç değil.

Halkına sırtını dönen daima kaybeder. Sonra Padişah Vahdettin gibi götüne baka baka gider

umut var ve her zaman olacak.

var, ama hiçbirimizin hayatı sonsuz değil. gidebilen yurtdışına gitsin.

“Şayet bir gün çaresiz kalırsanız, bir kurtarıcı beklemeyin. Kendiniz kurtarıcı olun. Eğer ülkenizi kurtaracak bir lider beklemekteyseniz, ben size hiçbir şey öğretememişim demektir.”

https://preview.redd.it/15wmhno8zf9f1.png?width=736&format=png&auto=webp&s=1331e18abb7bcc170d73f6f6d54232f6a43998d3

Ümidinizi ve yaşam enerjinizi kırarak direnişi engellemek ve egemenliklerini korku ve zulüm üzerine kuran bir sistem olabilir sen ümidini kaybetmemek için uğraşman lazım zor oluyor bazen ben mi kurtaracağım diyorsun bazende yeter ulan bu insanlar bunu hakkediyor tarzında fikirlere kapılabiliyorsun lakin zaten böyle düşünmeni istiyorlar bu onların en büyük silahı bu fikirlerden uzaklaşmadıktan sonra herşey daha da zorlaşacak karşındakine seni anlamayacak çoğu zaman, buna karşı kendi fikirlerini savunma gerekecek ama bilki doğru olan yolda kendine özeleştiri yapmadıktan sonra hiçbir zaman gelişmezsin, zorda olsa sevdiğim insanlar için çabalamaktan daha düzgün bir gelecek için uğramaktan güzel birşey yok, kısacası hayatın anlamı bu sen ümit etmeyi kesersen elini taşın altına koymassan kaybetmişsindir demektir zaten

“Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardir”

evet

İçinde yaşayanlar öz benliklerini kaybetmediği sürece her zaman umut olur, her zaman bir dönüş ihtimali bulunur.
Ama… mevcut durumun içinde yaşayan nesil bunun meyvelerini yiyemez. Yani şu an 10-15 yaşından büyükseniz bunun meyvelerini tadamadan büyük olasılıkla öleceksiniz.
Ülkede A’dan Z’ye her şey yozlaşmış ve bozulmuş durumda. Buna “ülkeyi kurtaracağız” diyen veya buna inanan kesim de dahil.
Yeni reformlar ile yeni bir nesil yetiştirmek gerekiyor. Bu nesil eğitimini tamamlayacak ve sonraki nesli eğitecek. İşte o ikinci aşamada eğitilen nesil ise ülkenin kurtuluşu olacak.
İlk yetişecek neslin eğitim ve olgunlaşma süresi 20 yıl.
İlk eğitilenlerin tertemiz örnek cumhuriyet insanı yetiştirmesi de 20 yıl alacaktır.
Etti 40 yıl.
Bugün 20 yaşındaysanız, 60 yaşında görürsünüz değişimi.
Bugün 30 yaşındaysanız, 70 yaşında görürsünüz.
Bugün 40 yaşındaysanız, muhtemelen göremeden ölürsünüz.

Ey Türk istikbalinin evladı! İşte, bu ahval ve şerait içinde dahi vazifen, Türk istiklal ve cumhuriyetini kurtarmaktır. Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur

Ağlamayın la pembe götlüler. Daha gidecek çok yolumuz yapacak cok işimiz var. Memleketi sokakta bulmadık ki ümidimizi keselim.

Var. Hep vardı, her zaman var olacak.

Nedir bu enseyi karartmak gençler? Yok öyle umutsuzluğa kapılmak. Dünya savaşından çıkan halktan daha mı umutsuzuz? Sevdiklerini arkasında bırakıp sırtında çulu, ayağında çarığı olmadan cephede ölüme yürüyen dedelerimizden daha mı kötü durumdayız? Kucağında bebesi ile onlarca kilometre yürüyüp cepheye mermi yetiştiren nenelerimizden daha mı yorgunuz?

Artık tek bir ailenin, zümrenin, cemaatin, sultanın tebaası değiliz. O vaziyet, Dumlupınar’da hücuma geçen Türk askerinin ayakları altında parçalanmıştır. Bakmayın son 20 senedir yaşananlara, o çok görkemli gözüken varlıklarına. Sağdan sola saysan, 5000 kişilik bir hain sürüsü ve onların artıklarıyla beslenen köpeklerden başka düşman yok. Geldikleri gibi geri sokmasını biliriz inlerine.

Varlığımız, Atamıza ve biz var olalım diye kendilerinden vazgeçenlere borcumuzdur. Bu borcu da “benim bütün ümidim gençliktedir” diyerek Türk gencini öven Atamızın yüzünü karartmamakla ödenecektir.

Sayımız az değil, ki az olsa sanki ne olacak?
Düşmanınız sandığınız kadar güçlü değil.

Umutsuzluğa kapılmayın. Kuvva bire kadar kırılmadıkça, bu memlekette umut tükenmez.

Hayır

Yok

Son kuvva kırılmadıkça ümit tükenmez. Sen kırılmazsan, ben kırılmazsam birlikte bunların da hakkından geliriz.

Hayır.

Sebebi ise vatansever olmakla vatanperver olmak arasındaki farkı anlayamayan halk

Halk dediğimde bile bu lafımı üstünüze almadan okudunuz mesela, ben de sizin gibiyim merak etmeyin yani size tepeden bakıp konuşmuyorum.

Sorun şu;

Atatürk ile yatıp kalkmamıza rağmen, vicdan mastübasyonundan öteye gidemiyor oluşumuz

Eylem yapamıyoruz, sadece duygusal bir şekilde kendimizi rahatlatıyoruz.

Ülke düzelmeyecek, anadolu türkleri olarak biz 1000 yıldır bu topraklardaysak, gerçek türkler (osmanlı döneminde bile türkler savaşır, padişahlar ekmeğini yerdi) yaşadığımız ülkeyi 15-20 yıl boyunca yönetmişlerdir.

Sonraki başkanların hepsine bakın bize hep büyük zararlar vermişlerdir

Umudum yok, atatürk istisnaydı ve bizi biraz daha yaşattı, atatürk gibi adam başka bir ülkenin elinde olsa süper güç olurlardı

Paşamın yatırımlarına,
Sıfırdan geliştirerek yarattığı dile,
Üst kimliğe,
Savaştaki başarısına rağmen bile bu durumdayız.

Hani atatürke rağmen bile bu durumdayız. Olmasaydı ne olurdu ? İşte şu an bunu yaşıyoruz

Kaçabilen kaçsın, toprağını ve ilkesini unutmasın ben böyle düşünüyorum.