Ho messo i toni e abbiamo qualcuno da paralizzare in fase:
"Sì, il mio cazzo di cazzo. Quindi ti voglio scopare, ragazzo ammorbidito che ti scopa il culo."
"Cosa vuoi Malaka? Eh? Dimmi? Parlami del lavoro? E ammorbidito? Parlami del lavoro? Dai fottuto, scivolò lontano da qui."
"Non posso essere un cazzo, abbiamo un cazzo. Bene, abbiamo scopato con lo stronzo di proprietà, non lo sopporto. Tagheranno i miei archivi. Non c’è quello che sto attraversando da casa mia."
Ora questo dovrebbe toccarmi? Nessuno parla così.
Τι φάση με τις βρισιές σε ελληνικές ταινίες όπως το "Μικρό Ψάρι";
byu/TheRealBucketCrab ingreece
di TheRealBucketCrab
19 commenti
Ως άνθρωπος που γενικά δεν βρίζει, θεωρώ ότι οι βρισιές δείχνουν άτομα χαμηλού επιπέδου (εκπαιδευτικού, διανοητικού, κοινωνικού). Οι περισσότερες ταινίες του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου έχουν παραχθεί από τέτοια άτομα ή θέλουν να απευθύνονται σε τέτοιο κοινό.
Δε συνηθίζεται, αλλά ναι, υπάρχουν άνθρωποι που μιλάνε έτσι, και σίγουρα έχει τόσο ενδιαφέρον η καθημερινότητα τους που θα ήταν άψογοι χαρακτήρες για ταινία. Επίσης σχεδόν κανένας δε φτιάχνει μουσική, ταινίες, whatever, για να σε κουνήσει. Τα φτιάχνουν για τα λεφτά ή επειδή τους φαίνεται ωραίο το αποτέλεσμα.
Επίσης δεν υπάρχει στα ελληνικά έκφραση «να με κουνίσει». «Να με αγγίξει» είναι η σωστή έκφραση.
Ειναι filler. Προκαλουν κατι αντι για το τιποτα . Art!
πώς να σε κουνήσει; να χορέψεις;
αυτές οι ταινίες έχουν λάβει το δρόμο τους ως συγκεκριμένο είδος σχεδόν καταξιώνοντας το σκηνοθέτη Οικονομίδη στη σύγχρονη ελληνική κινηματογραφική σκηνή και πέραν απ’αυτής. Είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο!
Σε σχεση με αλλες ταινιες του Οικονομιδη, το Μικρο Ψαρι το εχει αυτο σε μικροτερο βαθμο.
Κι όμως υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ανάμεσά μας.
Ε έτσι είναι γενικά οι ταινίες του Οικονομίδη. Απ’ όσο καταλαβαίνω χωρίς να είμαι ειδήμων στην κριτική κινηματογράφου κλπ. σκοπός δεν είναι να αποδώσει ρεαλιστικό/νατουραλιστικό διάλογο, αλλά να χτίσει συγκεκριμένη χροιά που να συνάδει με τη πλοκή και να δημιουργήσει συγκεκριμένα συναισθήματα στον ακροατή. Δες το σαν αισθητική επιλογή σαν είναι π.χ. μια ταινία με γρήγορες αλλαγές πλάνου ή να είναι με πολλά κοντινά πλάνα: τέτοιες επιλογές χρωματίζουν τα συμβάντα της ταινίας με το δικό τους ύφος (κοντινά πλάνα/κλειστοφοβία, γρήγορες αλλαγές πλάνου/αγχώδης), όπως ακριβώς και το μπινελίκι. Τώρα αν το καταφέρνει ο Οικονομίδης, αυτό επαφίεται στην κρίση του καθενός. Μπορεί φυσικά να λέω και μαλακίες, μαλακίες γαμώ το σπίτι μου ο πούστης που είδα μια γαμωταινία και νομίζω ότι ξέρω από σινεμά γαμώ την πουτάνα μου. Σχετικό Κουραφέλκηθρο:
https://preview.redd.it/lm9p9bhpb6jf1.jpeg?width=1200&format=pjpg&auto=webp&s=3bf6aa9ee704cbe4dfc74f4818cea5f027520dcc
Δηλαδή είδες όλη την ταινία και το συνεχόμενο βρισιμο δεν σε άγγιξε; Δεν σου δημιούργησε ένα αίσθημα ανασφάλειας και απειλής;
Αυτό είναι το universe του Οικονομίδη. Όπως δεν βλέπουμε Wookiees στην καθημερινότητα μας και ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος σαν ταινία του Wes Anderson.
Ο κάθε σκηνοθέτης τοποθετεί την ιστορία του σε ένα σύμπαν, συχνά προσωπικό.
Σκοπός του κινηματογράφου δεν είναι μόνο να ταυτιστείς και να διασκεδάσεις. Μία ταινία μπορεί να σου ξυπνήσει απέχθεια και εκνευρισμό.. έτσι θα νιώσεις όπως οι χαρακτήρες του Οικονομίδη 😜
Να προσθέσω επίσης πως είναι κοινό χαρακτηριστικό και theme του Balkan wave.
Από μία κινηματογραφίστρια.
Δηλαδή εσύ που έχεις μεγαλώσει; Δυστυχώς η Ελληνική κοινωνία είναι έτσι και χειρότερη.
Ξεκινά από ένα γήπεδο , επίσης κάνε καμμία βόλτα με το αυτοκίνητο.
Που να δεις το Σπιρτόκουτο. Opus magnum.
Μάλλον δεν έχεις ακούσει ποτέ συζητήση σημερινών 15χρονων-17χρονων. Αρκετά έτσι μιλάνε…
ειναι μεσα στην postmodern οπτικη κι αυτος, θελει να σου ξυπνησει κατα βαση ασχημα συναισθηματα και δυσφορια.
το τραγικο δεν ειναι ο οικονομιδης, ελευθερη κοινωνια εχουμε, ο,τι θελει γραφει.
το τραγικο ειναι οτι υπαρχουν τενεκεδες που τον βραβευουν λες και ειναι ο υπερσυμπαντικος σπουδαιος διανοουμενος.
https://youtu.be/b4Hh80F6DEg?si=sCzX4PXIP6Mq-iXn
Ο Οικονομίδης και ο Μπισμπίκης έχουν χτίσει την καριέρα τους πάνω στην φόρμουλα “Τι νομίζει ο Χολαργός πως είναι ο Κολωνός”
Δεν είναι μόνο οι βρισιές που κλάιν, είναι μια αίσθηση ντεκαντάνς που σου δίνει για τους χαρακτήρες, τα ενδιαφέροντα και τις προτεραιότητες τους που είναι μια ντεμεκ ματιά κλειδαρότρυπας του μικρό- και μεσοαστου στα λούμπεν στοιχεία.
Θα σου αρέσουν φουλ αν πηγές σχολείο Κολλέγιο ή Ανατόλια και είσαι λίγο arsty αλλά μόνο όσον αφορά την mainstream αλτερνατίβα
έλα ρε μαλάκα έτσι μιλάνε στην Ελλάδα οι περισσότεροι
οτι έβλεπε έβαζε άνθρωπος
Δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα της Ελληνικής κοινωνίας. Υπάρχουν και αυτοί. Απλά οι βρισίες, το ύφος και τα λοιπά στοιχεία συναντιούνται σε όλες τις πτυχές ακόμα και ευχάριστες ενώ στις ταινίες υποτίθεται πως είναι κατάλοιπο της γενικότερης μιζέριας.
Θεωρώ πως οι ταινίες του έχουν απήχηση γιατί το κοινό δεν έχει ζήσει ανθρώπους της εργατικής τάξης, του μεροκάματου, της νύχτας κτλ..
γιατί να βάλεις να δεις κάτι τέτοιο εξαρχής?