Sto solo leggendo (link sotto) il giovane di 26 anni di Bihać si è suicidato. Niente mi ha sorpreso. Leggi il titolo dell’articolo come se fosse la cosa più normale "Ancora?" Mi chiedevo e poi sono stato colpito da quel pensiero della negligenza della salute mentale in Bih e (non) al futuro e (non) sicurezza dei giovani e del BGM e di tutti gli altri. Questo non è più l’argomento su "Ancora?"
Esattamente due anni fa, mio fratello ha perso il suo secondo (allora 16 anni), purtroppo, allo stesso modo. Il ragazzo era un grande studente e una persona ancora migliore, ma ovviamente qualcosa lo ha toccato mentalmente. Non direi mai che mancasse qualcosa a quel ragazzo. Ma ricorda che a volte non è visto su una persona, specialmente in una società che la considerava una cosa stupida e ha ancora un detto "E non è niente per te", "È normale", "Fanculo, vita, siamo tutti fottuti". Se vai da uno psicologo o "Non dare a Dio" Sei pazzo con lo psichiatra.
In che modo la terra piena di Merhamet e Cejif sono ancora anime così amare e insoddisfatte?
Perché così tanti giovani in Bih muoiono di sentiti?!
Quando reagirò a questo? Quando scappiamo tutti dallo stato? Sul tuo slogan "La diaspora torna a casa" Ci dai questo che anche i giovani vogliono imparare e lavorare e non guardi?!
Paza "ANCORA"?
Mentalo zdravlje mladih u BiH (Opet?)
byu/PlastiqueSis inbih
di PlastiqueSis
4 commenti
Nažalost mi u BiH smo prepušteni sami sebi. Očekivati da će neko brinuti o bilo čemu u ovoj državi kamoli o mentalnom zdravlju je naivno. Ja sam prije 3 godine prijavio svim nadležnima u Bihaću da postoji velika vjerovatnoća da će jedna osoba pokušati da se ubije. Apsolutno niko nije reagovao na to i naravno ta osoba je pokušala da se ubije na svu sreću nije uspjela. Čak ni nakon toga apsolutno nikoga nije bolio kurac za time. Bukvalno sam morao ‘povući’ veze da se toj osobi na kraju pomogne.
Kad sam bila lose psihicki, imala suicidalne misli i napokon skupim hrabrosti nakon dosta vremena patnje da odem u bolnicu trazit pomoc, uputnicu, nesto.. samo su me vratili govoreci nije tebi nista ti si mlada. Po*erem se na zdravstvo
Ja pričam i pišem gdje god mogu da se pod hitno radi na destigmatiziranju mentalnih bolesti, da se priča o tome što više, roditelji sa djecom, nastavnici sa učenicima, mediji itd. Da se prestanu ismijavati psihijatri, psihijatrijske klinike, lijekovi i terapije….
I tačno mi se digne pritisak kad bude takva neka crna vijest i u članku napišu “ništa nije upućivalo na to” , “bio/la je dobar i vaspitan”….. I niko kao ništa ne zna.
Užas.
Odlično rečeno u vezi pogleda na psihičko zdravlje u Bosni. Često se desi i da osoba naizgled vodi dobar život (odlične ocjene, nasmijani u društvu), ali drugi ne znaju da su pod konstantnim pritiskom. Onda i kada se nekome i otvore: “Daj, što si tako negativan! Svako ima svojih problema.” Ili jedna od mojih najdražih: “Što me sikiraš?” Nit u kući reć, nit u društvu, a za državu da ne govorim.
Također, dosta ljudi u ovoj državi je odrastalo u, malo je reći, neidealnim uslovima. Međutim, zato što je u društvu pričati i o čemu takvom potpuno taboo, onda se dobije situacija da, pošto su ti neidealni uslovi bili sve što je osoba ikad poznavala, može samo da šuti i da se smješka. Čak i ako sjećanje koje prepričavaju nije uopšte prepričano da bi ih neko sažaljevao već kao neka radost u, inače, žalosnoj situaciji. Takva osoba, iako, se kreće u društvu, je u suštini potpuno izolovana.