Το δόγμα της ατομικής ευθύνης είναι μια χρήσιμη ρητορική συσκευή για αποποίηση ευθυνών των θεσμών και του πολιτικού συστήματος και μεταφοράς του βάρους της ευθύνης, πάνω στις ήδη επιβαρυμένες πλάτες των πολιτών.
Σε αυτό το άρθρο εξηγείται η μορφή του δόγματος, γίνεται ανάλυση των σκοπών του, πραγματοποιείται η κατάρριψη του, καθώς και προσφέρεται ένα συστημικό και ευρύτερο ερμηνευτικό πλαίσιο για εξήγηση της λειτουργίας της κοινωνίας, που ξεπερνάει τα απλά πρόσωπα.
Τέλος ο στόχος δεν είναι η ολοκληρωτική κατάρριψη της προσωπικής ευθύνης αλλά ο μετασχηματισμος της, μέσα από μια εναλλακτική μορφή και μηχανισμό, για λήψη ευθύνης των προσώπων και ομάδων για αθλιότητες που όντως έχουν διαπράξει αντί για ανάληψη ευθύνης για φαντασιακές κατηγορίες,που τους ρίχνει το πολιτικό σύστημα, για αποποίηση δικών του ευθυνών.
Optimal_Bread8899 on
Η ατομική ευθύνη δεν είναι ένα “δόγμα” που μας επιβάλουν οι κακοί πλούσιοι και πολιτικοί.
Είναι η προσωπική ευθύνη του καθενός απέναντι στον εαυτό του και την οικογένειά του, να κάνει το καλύτερο που μπορεί με τα μέσα που έχει.
Ατομικά μιλώντας υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που άφησαν κάτω το πληκτρολόγιο, την τηλεόραση, την εξάπλωση μίσους και μιζέριας. Διάβασαν, έμαθαν, δούλεψαν και έκαναν το κράτος, την κυβέρνηση κτλ. ένα τίποτα μπροστά στις δυνατότητες τους.
2 commenti
Το δόγμα της ατομικής ευθύνης είναι μια χρήσιμη ρητορική συσκευή για αποποίηση ευθυνών των θεσμών και του πολιτικού συστήματος και μεταφοράς του βάρους της ευθύνης, πάνω στις ήδη επιβαρυμένες πλάτες των πολιτών.
Σε αυτό το άρθρο εξηγείται η μορφή του δόγματος, γίνεται ανάλυση των σκοπών του, πραγματοποιείται η κατάρριψη του, καθώς και προσφέρεται ένα συστημικό και ευρύτερο ερμηνευτικό πλαίσιο για εξήγηση της λειτουργίας της κοινωνίας, που ξεπερνάει τα απλά πρόσωπα.
Τέλος ο στόχος δεν είναι η ολοκληρωτική κατάρριψη της προσωπικής ευθύνης αλλά ο μετασχηματισμος της, μέσα από μια εναλλακτική μορφή και μηχανισμό, για λήψη ευθύνης των προσώπων και ομάδων για αθλιότητες που όντως έχουν διαπράξει αντί για ανάληψη ευθύνης για φαντασιακές κατηγορίες,που τους ρίχνει το πολιτικό σύστημα, για αποποίηση δικών του ευθυνών.
Η ατομική ευθύνη δεν είναι ένα “δόγμα” που μας επιβάλουν οι κακοί πλούσιοι και πολιτικοί.
Είναι η προσωπική ευθύνη του καθενός απέναντι στον εαυτό του και την οικογένειά του, να κάνει το καλύτερο που μπορεί με τα μέσα που έχει.
Ατομικά μιλώντας υπάρχουν άπειροι άνθρωποι που άφησαν κάτω το πληκτρολόγιο, την τηλεόραση, την εξάπλωση μίσους και μιζέριας. Διάβασαν, έμαθαν, δούλεψαν και έκαναν το κράτος, την κυβέρνηση κτλ. ένα τίποτα μπροστά στις δυνατότητες τους.