Il titolo potrebbe essere un po’ drammatico, ma volevo solo attirare la tua attenzione.
Ciò ricorda in modo spiacevole quando Trump licenziò Jimmy Kimmel il mese scorso per averlo preso in giro, solo in una versione più mite, islandese.
Permetteremo davvero che qualcosa del genere prenda piede qui?
Ecco un membro del Parlamento che usa un fischietto per cani. Si tratta di un vecchio e ben noto metodo del populismo: dire le cose in modo così “oggettivo” da sembrare innocente, ma consapevolmente in modo che un certo gruppo di seguaci lo interpreti come un segno di attacco agli “altri” (in questo caso, il governo e i media). Questo è anche chiamato fischietto per cani. Funziona in modo che un politico dica qualcosa che all’esterno sembra moderato e logico come “dobbiamo solo avere il permesso di discutere”, ma in realtà è un messaggio in codice rivolto ai seguaci o agli elettori per attaccare determinati gruppi. In questo modo il politico ottiene sia una “coscienza pulita” che seguaci fedeli che si prendono cura del lavoro sporco. Ciò è stato visto più e più volte, sia nelle discussioni sulle persone trans, sull’immigrazione o sui media. Ma uomini come Snorri, Stefán Einar e altri che usano questa tattica si comporteranno sempre come innocenti e si atteggeranno addirittura a vittime.
È sempre così interessante vedere la proiezione in questa squadra. Voglio dire, questo deputato si è venduto passo dopo passo come una sorta di “cavaliere della libertà di parola”. Ma appena lui stesso viene criticato, attacca la libertà di parola degli altri, e in questo caso vuole usare il potere statale per "dolce" un dipendente. Questa non è libertà, questa è ambiguità nella sua forma più pura.
In altre parole, libertà per alcuni, silenzio per altri.
Ma siamo chiari: quando un deputato chiede “tagli” ai media statali perché un conduttore esprime un’opinione politica sulla propria pagina Facebook, siamo in una situazione molto pericolosa.
Non è compito dei politici decidere quali opinioni possano avere gli artisti o i media, è loro compito proteggere la loro libertà di esprimersi, anche quando parlano in modo critico del potere e della politica.
Inoltre, non è compito dei politici decidere quali contenuti mostrare nei media, se in islandese, inglese o in qualsiasi altra lingua.
Se un membro del parlamento come Snorri Másson vuole controllare quale linguaggio si sente nei media statali o quali contenuti possono essere mostrati, allora chiamiamolo semplicemente con il suo nome giusto, fascismo.
Con questo tipo di pressione politica, dove i dipendenti della RÚV nominati vengono collegati all’idea del “next cut”, perché un dipendente della RÚV lo ha criticato su Facebook, siamo appena arrivati a un punto molto serio.
Comunque, indipendentemente da ciò che la gente pensa di Gísla Marteini, questo dovrebbe spaventare tutti coloro che hanno a cuore la democrazia.
di numix90
7 commenti
Takk fyrir að benda á þetta, það er hættulegur maður sem predikar eins og Snorri og Stefán Einar gerir líka.
Hann er svo mikill aumingi þessi maður. Ráðþrota fúskari sem er að reyna grípa í hvert hálmstrá sem hann finnur.
Þingmenn verða að svara þessu fullum hálsi og láta hann heyra það.
Gísli Marteinn er einungis ritstjóri síns eigin á þáttar. Hann hefur enginn ítök neinsstaðar annarsstaðar hjá stofnuninni.
Svo er Snorri svo heimskur að leggja það að jöfnu skemmtiþátt og fréttaflutning.
‘Plausible deniability’ er alveg eins og heróín fyrir þessa pésa.
Nei. Auðvitað ættum við ekki að leyfa þetta eða samþykkja svona andlýðræðislegt tal.
Ef við tökum snöggvast umburðarlyndisvilluna (tolerance fallacy) þá rís eða fellur umburðalyndi eftir því hverjum við veitum umburðalyndi vegna þess að ákveðnir hópar koma með heimtifrekju um að sér sé veitt umburðalyndi til þess eins að níðast á öðrum hópum.
Ef þú tilheyrir níðishóp í grunninn, þá er það skaðlegt öllum hinum hópunum að bera umburðarlyndi fyrir þér vegna þess að þú og þinn hópur eruð að brjóta samfélagsreglurnar. Þetta er eins og ef við færum að samþykkja Amerísku bullusullarana sem kalla sig ‘sovereign citizens’ og þeim yrðu bara hreinlega veittar undanþágur frá lögum og reglum vegna þess að umhverfið á Íslandi væri orðið svo veikt sökum umburðalyndis á röngum hópum, að það fengist ekki styrkur í kerfið til að byrja að skoða að tækla vandamálið.
Ég myndi jafnvel setja þetta undir ekki svo ósvipaðan hatt og allir boomerarnir sem urðu svoleiðis fokillir yfir því að strætó tæki ekki á móti Íslenskum krónum í handhæfri mynt lengur, og rökstuddu sig við að á meðan já, Krónan er Íslenski gjaldmiðillinn (faktískt rétt), er hvergi skrifað að fyrirtæki og aðrir séu tilneyddir með lögum til að taka á móti myntinni á handhæfu formi. Það dugi að boðið sé upp á greiðslu með posa (líka faktískt rétt).
Eins og allt annað frá Snorra að þá er þetta amerískt íhaldsvæl.
En það er óneitanlega fyndið að Gísli minnist á “þjóðernis-íhaldssinnaðra lýðskrumara” og Snorri ríkur til og tekur það til sín.
Það er ákveðið ljós í myrkrinu (svona til að ríma við dramatík OP) að með auknum uppgangi að þá fella þessir menn líka grímuna, og verða þarmeð auðveldari viðureignar.
Mjög þörf áminning að öfgahægrið verður aldrei hamingjusamt. Í Bandaríkjunum stjórna þeir löggjafanum, dómsvaldinu, framkvæmdarvaldinu og að miklu leyti eru bæði fjölmiðlar veikir og Demókratar láta eins og controlled opposition. Þau láta samt enn þá eins og þau séu valdalaus. Það sem böggar öfgahægrið mest eru smáatriði eins og að Bad Bunny sé að spila á Super Bowl.
Þetta kemur allt heim og saman í það að það sem þeir raunverulega vilja er menningarlegt vald. Þeir vilja geta sagt n-orðið í almenningi án þess að fólk liti á þá fyrirlitnislega. Þau vilja geta komið með sínar samsæriskenningar við matarborðið og að öll fjöllan kinki kolli í stað þess að dæsa og ranghvolfa augunum. Það skiptir ekki máli hversu mikið vald þau sanka að sér, þau vilja vilja samfélagslega viðurkenningu hjá okkur og segja hvað þau eru kúl.
Þetta er önnur ástæða af hverju þau hata Gísla Martein og menningarstéttina sem eru oft gestir hjá honum. Þau eru sönnun á því að menningarlega séð er fólk sem fyrirlítur þeirra viðhorf. Annað dæmi er þegar fólk fannst brandari Elliða ófyndinn. Það voru helling af klappstýrum hans sem fannst þetta fyndið en vandamálið er að það fór svo í taugarnar á honum að fólk sem eru ekki hans klappstýrur voru ekki að hlægja með honum. Það er eins og þau vilja viðurkenningu hjá fólki sem eru ekki þeirra stuðningsmenn.
Tl;dr öfgahægrið vill ekki pólitískt vald heldur menningarlegt vald og viðurkenningu.
Ekkert nýtt frá Miðflokknum.
Vigdís Hauksdóttir árið 2013:
„Er eðlilegt að ríkisstofnun eins og RÚV, sem tekur til sín 4 milljarða á ári af skattfé auk auglýsingatekna í samkeppni við einkastöðvar fari fram með þessum hætti? Ég er náttúrlega í þessum hagræðingarhópi og þar liggur allt undir. Mér finnst óeðlilega mikið fjármagn fara í rekstur RÚV. Sérstaklega þegar þeir eru ekki að standa sig betur í fréttaflutningi. Þeir eru hlynntir ákveðinni stefnu og hallast til vinstri. Þetta sjá allir sem vilja sjá. Ég fullyrði það og get staðið við hvar og hvenær sem er að stofnunin er mjög Evrópusambandssinnuð.“
Hvernig nennið þið að láta þennan Alþingismann fara svona mikið í taugarnar á ykkur.