Mia moglie ha 78 anni e spesso mi fa la stessa domanda:
“Perché non esci a fare una passeggiata? Stai seduto tutto il giorno nel tuo ufficio a scrivere sceneggiature e libri, senza finora vedere alcun risultato.”
Capisco la sua preoccupazione. Ma questa è la mia risposta.
Ho 82 anni. Quando mi sono ritirato da una vita professionale intensa e frenetica, la scrittura mi ha attratto quasi silenziosamente. Il mio ufficio si affaccia sul mare. Nuoto sistematicamente tutto l’anno, non occasionalmente. Faccio un’escursione sulla montagna vicina circa una volta ogni dieci giorni. Alla mia età l’attività fisica non è il punto.
La vera posta in gioco è la quiete mentale. Demenza e Alzheimer cessano di essere concetti astratti quando ci si avvicina agli ottant’anni. Lasciare che la mia mente dorma mi sembra incomparabilmente più pericoloso che passare infinite ore a scrivere.
Non sono il tipo di persona che trova conforto sedendosi in un bar a bere cappuccino con pensionati stanchi e ripetere le stesse conversazioni. La scrittura mi ha offerto qualcosa di diverso: scopo, curiosità, vitalità. Dal momento in cui ho iniziato a scrivere, la mia vita è cambiata.
Non scrivo di soldi. Scrivo per me, per la gioia della creazione. Eppure, se un giorno un produttore leggesse una delle mie sceneggiature e sentisse anche un piccolo impulso di riconoscimento, la mia gioia sarebbe grande. Non per vanità, ma per la silenziosa soddisfazione di vedere il mio nome sullo schermo.
Recentemente, una società di produzione ha chiesto di leggere una sceneggiatura dopo aver visto il logline (breve sinossi di tre righe). Mi hanno persino inviato un accordo preliminare da firmare, con termini fondamentali che garantiscono entrambe le parti. È qualcosa di piccolo ma ogni seme, se trova terreno, può crescere.
E quindi mi chiedo:
abbandonare questa strada e passare le mie giornate nei caffè,
o continuare a mantenere viva la mia creatività scrivendo finché posso?
Mi piacerebbe sentire cosa pensano gli altri della creatività, dell’invecchiamento e di ciò che dà significato ai nostri giorni più avanti nella vita.
https://www.reddit.com/gallery/1pyjd8u
di Dry-Lie-9576
7 commenti
?
Οι γέροι (αυτοί που δεν χαραμιζανε το χρονο τους τουλάχιστον μια ζωή) εχουν γνωσεις και εμπειρία πολυ παραπανω από τους νέους, αυτή είναι η αξία των γηρατειών.
Ας πούμε ο Donald Knuth και εναν τομο ακομα να προλαβει να γράψει είναι μεγάλο όφελος για την πληροφορική.
Οποτε τώρα όντως είναι καιρός να γράψεις βιβλία. Καλή συνέχεια.
> Θα ήθελα να ακούσω πώς σκέφτονται οι άλλοι για τη δημιουργικότητα, τη γήρανση και το τι δίνει νόημα στις μέρες μας αργότερα στη ζωή.
Στο σκακιστικό σύλλογο που πηγαίνω το 80% των συμμετεχόντων είναι πάνω από τα 70.
> Κι έτσι αναρωτιέμαι:
να εγκαταλείψω αυτή τη διαδρομή και να περνώ τις μέρες μου στα καφέ,
ή να συνεχίσω να κρατώ τη δημιουργικότητά μου ζωντανή, γράφοντας όσο αντέχω;
Να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Γιατί να το εγκαταλείψεις;
Από τα πιο ωραία ποστ που έχω δει εδώ. Έχει κουράσει η μιζέρια και η επανάληψη. Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι να ζείτε τη ζωή σας όπως σας ευχαριστεί. Εγώ προσωπικά βρίσκω ηρεμία και ευχαρίστηση μόνο όταν ακολουθώ τον δικό μου δρόμο και όχι εκείνον που ακολουθούν οι άλλοι
στο συγκεκριμένο μέρος που μένεις, ότι και να επιλέξεις σούπερ είναι.
Τα πάντα υπάρχουν τριγύρω.
Συγκρίνοντας σε με τον πατέρα μου, σε χαίρομαι. Οπως είπε και ο φίλος παραπάνω, να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που γουστάρεις και σου κάνει καλό. Από την άλλη μην ξεχνάς ότι χρειάζεσαι και κοινωνικοποίηση, ή όπως λέμε εμείς οι νέοι σοσιαλαιζινγκ. Μπορείς να αφιερώσεις μια μέρα την βδομάδα για να πας για ένα τσίπουρο να συζητήσεις για την επικαιρότητα.
Θα περπατάτε και όταν αποκτήσετε Alzheimer, αλλά αφηρημένα. Καλύτερα να ξέρετε πού πάτε και με ποιους δίπλα σας, παρά να μην θυμάστε ούτε τι γράφατε μήνες πριν το Alzheimer.