Il numero totale annuo delle nascite in Polonia è già sceso a 240.000.

Mieszkania stanieją.

Głębiej w dupy deweloperów niech politycy wejdą. Głębiej.

Co ciekawe w szkołach nadal jest problem by dostać miejsce. Jedyne co ratuje to rejonizacja, ale dzieci jest aż tyle że szkoły maja zmianowość. Robią an dwie szychty.

Ciekawą teorię gdzieś ostatnio zasłyszałem – problemem nie jest podobno to, że młode kobiety nie chcą rodzić dzieci, problemem jest to, że młodzi w ogóle nie chcą wchodzić w związki. Bo dzietność w związkach, jak się już zawiążą, jest podobno w normie.

Tymczasem artykuły na Onecie 🤡

Jakby usunąć covid i wyrok TK to nie wiem czy byłbym wstanie powiedzieć gdzie one są po samych urodzeniach

Ktoś wie co się stało w okolicach grudnia 2017? Czemu doszło do tak gwałtownej zmiany w ilości urodzonych dzieci?

Co się stało w 2016/2017 ?

Dla chłopa bez znaczenia

Nic dziwnego po tym co się dzieje w tym kraju.

W mojej bańce większość osób ma mieszkania i bilans jest taki, że dzieci nie ma nikt, bo wszyscy są wygodni i nikomu po prostu się nie chce.

Do czego odnosił się wyrok TK bo nie pamiętam?

I to jest ten wykpiwany “strajk kobiet”. Bardzo dobrze.

Zacznijmy od tego że lata 2016/2018 to ostatnie lata kiedy dzieci wyżu powojennego (urodzeni ok 1980 w gorę) już mają dzieci.
Kolejne młodsze pokolenia (urodzeni ok 1990-1995), których jest sporo mniej wlasnie nie wiążą się, nie zakładają rodzin.
To jest pokolenie wychowane na internecie, komputerach, social mediach.

To jest główna przyczyna zapaści a nie tak jak niektórzy piszą ze jedyny powód to drogie mieszkania. Owszem jest to powód ale nie główny. Głównym jest nieco inna mentalność młodszych pokoleń czy sposob ich wychowania “na miękko” przez rodziców.

To ogólnoeuropejski trend, którego nie da się zahamować. Kilka krajów jeszcze rośnie, ale już tylko dzięki masowej migracji. Ludzie w rozwiniętych państwach zrozumieli, że rozmnażanie się dla samego rozmnażania nie ma sensu. Przez stulecia ludzie rodzili się, cierpieli przez znaczną część życia (często żyjąc w potwornych warunkach), umierali, kolejne pokolenia powtarzały ten cykl – i w sumie nie wiadomo po co. Poprzednie pokolenia odurzały się rozmaitymi koncepcjami religijnymi, żeby widzieć sens w cierpieniu i życiu, w powtarzaniu tej karuzeli pokoleń bez głębszej refleksji albo z konieczności (dzieci jako zabezpieczenie na przyszłość przy braku systemu emerytalnego, przymus społeczny). Młode pokolenia widzą rzeczywistość bardziej realistycznie.

Najgorzej, że cała gospodarka, a przede wszystkim system świadczeń społecznych od kilkudziesięciu lat były oparte na założeniu o przyroście liczby ludności albo przynajmniej o zastępowalności pokoleń. Wkręciliśmy się w sytuację bez wyjścia.

Ludzie urodzeni w 1983(szczyt wyżu demograficznego) mają 42 lata. To nie jest wiek, kiedy ma się dużo dzieci.

Wina mediów społecznościowych (Fb, insta), wpływ tego gówna na interakcję między ludzkie jest ogromny

Rozwiązanie to oczywiście ograniczenia, ale kto się na to zgodzić lobby ukatrupi każdą próbę zmiany

Jest jeszcze opcja obowiązkowego poboru do wojska dla wszystkich młodych wchodzących w dorosłość z wyjątkiem kobiet obecnie wychowujących dzieci i meszczyzn w przypadku kiedy są jedyną osobą pracującą w rodzinie

Studenty też, może z Wyjątkiem przyszłych lekarzy i pielęgniarek. chcesz darmowe studia, wykaż że na nie zasłużyłeś

Wskaźnik dzietności od razu by skoczył do góry

Unpopular opinion: dzieci się nie rodzą, bo kobiety obecnie mogą się po prostu nie decydować na dzieci, albo mieć ich absolutnie minimalną liczbę.

Nic nie pomogą banalne recepty typu tanie mieszkania, albo więcej żłobków. W ogóle problem jest cholernie trudny, bo wynika z tego, że dostałyśmy wybór, czy chcemy być uwiązane przez ogromną część życia, czy też nie. I niestety, ale większość wybierze bramkę numer dwa.

Każda ciąża to cholerne obciążenie dla organizmu, dodatkowe kilogramy, które nie chcą zejść, rozwalone pół organizmu, a potem atrakcje typu nietrzymanie moczu, rozejście mięśni brzucha, czy nawał pokarmu. Następnie masz szereg przyjemności społecznych. Na przykład, zostajesz zredukowana z pozycji pełnoprawnego człowieka do pozycji “mamy Antosia i Zosi”, przestajesz funkcjonować jako odrębny byt, a dniami i nocami rządzi potomstwo. Nie śpisz po nocach, zajmujesz się wymiotami, biegunkami, buntem dwulatka, ząbkowaniem, fochami, płaczami i lękiem separacyjnym. Skarżyć się nie wolno. Nie ma takiej możliwości. Za wyjazd na delegację oberwie ci się równo od matki, babki, teściowej i przypadkowego babsztyla w Internecie.

Dodajmy do tego kompletny i totalny odpierdol, który zadział się w ostatnich dwóch dekadach w społeczeństwie: masz ogarnąć sama, masz nie narzekać, masz latać na siłownię i zdrowo się odżywiać. Masz mieć makijaż, paznokcie i wbijać się w dżinsy z liceum, bo inaczej sama sobie będziesz winna, że cię chłop z tym majdanem na łbie zostawił.

Dodatkowo dziecko masz nakarmić specjalną dietą (bo niejadek), zapewnić wsparcie emocjonalne i zrozumienie, kiedy drze się o 7:25 rano, że nie założy rajtek (bo ma prawo do emocji), karmić piersią do 3 roku życia (bo wszystko dla zdrowia dziecka) i oczywiście na żądanie (bo tak radzi WHO i wszystkie ekspertki), znaleźć czas na wspólne pasje (dla rozwoju dziecka), oraz codziennie funkcjonować jako szofer (bo dziecko nie przeżyje samodzielnie drogi na zajęcia).

Trochę koloryzuję. Ale tylko trochę. Mam jedno dziecko i choćby mi Zandberg wraz z Kaczyńskim dali mieszkanie 100m2 – ja podziękuję za drugą turę.

Tak na serio, kogoś dziwi, że mało kobiet ma ochotę na takie atrakcje?

Po dzisiejszym stanie w korku mówię i dobrze!